แสงอาทิตย์ยามเย็นเป็นสีแดงทั่วทั้งท้องนภา ลมหนาวยามราตรีพัดผ่านร่างของพวกเขา เยว่เอ๋อร์ยกมือขึ้นลูบท้องน้อยๆ ของเธอด้วยความพึงพอใจ ปากก็พึมพำออกมาว่า “อิ่มแปล้เลย เย่ฮวาครั้งหน้าพวกเรามากันอีกนะ”เย่ฮวาเอ่ย “ฉันจำได้ว่าตอนที่รู้จักเธอแรกๆ เธอไม่ได้เป็นแบบนี้นะ”เยว่เอ๋อร์หัวเราะคิกคัก “ตอนนั้นยังไม่สนิทกันนี่นา ก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ก่อนสิ~”“ไม่มีใครเกิน~”“คิคิ~”ระหว่างที่กำลังเดินกินลมไปเรื่อยเปื่อย หางตาของเย่ฮวาก็มองเห็นแสงสีเหลืองกำลังแล่นเข้ามา แสงจากรถแลมโบกินี!เย่ฮวาแอบใจเต้นตึกตัก ทว่ากลับไม่ได้สนใจรถคันนั้นที่กำลังแล่นเข้ามา หลี่ห้าวนั่งอยู่บนรถคันนั้นและกำลังมองพวกเขาอยู่ ท่าทางของหมอนั่นดูเหมือนว่าจะไม่ยอมปล่อยมู่จื่อหานไปง่ายๆหลังจากหยุดคิดครู่หนึ่ง เขาก็หันไปพูดกับมู่จื่อหาน“เสี่ยวหาน ขากลับให้ฉันขับรถนะ”มู่จื่อหานยื่นกุญแจให้เขาโดยไม่ได้คิดอะไร เย่ฮวารับกุญแจไปเปิดรถ หลังจากพวกเขาขึ้นรถเย่ฮวาก็สตาร์ทรถพร้อมกับเร่งเครื่องเสียงดัง จากนั้นก็เหยียบคันเร่งออกตัวไปบนถนนใหญ่ทันทีเป็นอย่างที่เย่ฮวาคิดไว้จริงๆ ระหว่างทางรถแลมโบกินีของหลี่ห้าวขับตามหลังพวกเขามาเย่ฮวาไม่ได้ขับกลับวิลล่าทันที เขาบอกให้ทุกคนรัดเข็มขัดนิรภัยจากนั้นก็แล่นไปยังถนนที่มีรถแล่นผ่านไปมาไม่มากหลังจากมาถึงหน้าอาคารพาณิชย์เขาก็เลี้ยวขับเข้าซอยที่มีความกว้างห้าเมตรอย่างรวดเร็วความเร็วของรถทำให้เย่ฮวารู้สึกว่าแม้
