“ไม่ต้องสนใจเรื่องนี้หรอก หยินเฉินก็บอกฉันเองว่าไม่มีปัญหาอะไร อีกอย่างฉันก็ร่างกายแข็งแรงดีทุกอย่าง ไหนๆ ก็มีเวลาแล้วพวกเราก็ออกไปเที่ยวให้สนุกเถอะ ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง”มู่จื่อหานถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จากนั้นก็หันมายิ้มให้เขา “งั้นพวกเราออกไปยืดเส้นยืดสายข้างนอกกัน”เย่ฮวาพยักหน้า “พาลินดาไปด้วยกันนะ”หลังจากเก็บของแล้ว เย่ฮวาก็กลับไปอาบน้าแต่งตัวใหม่ จากนั้นก็เดินออกมาจากห้อง แม้ว่าเซลล์ที่แข็งแกร่งขึ้นจะฟังดูไม่ค่อยสมจริงเท่าไหร่นัก แต่เขากลับรู้สึกมั่นใจได้หลังจากที่ได้เล่นเกมทั้งวันทั้งคืนโดยไม่ได้รับการพักผ่อน แต่จนถึงตอนนี้แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้นอนแต่ก็ไม่ได้รู้สึกง่วงแม้แต่น้อย เขารู้สึกราวกับว่าร่างกายของตนยังกระปรี่กระเป่าและอาจจะใช้ชีวิตต่อไปได้เรื่อยๆ อีก 3-5 วันโดยไม่ต้องนอนเลยก็ได้หลังจากแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็ออกเดินทางลินดาปฏิเสธที่จะออกไปกับพวกเขา แต่ท้ายที่สุดพวกเขาก็ใช้วิธีบังคับและลากเธอขึ้นรถ ลินดาเป็นเหมือนกับเพื่อนอีกคนหนึ่งของพวกเขา และพวกเขาก็ไม่เคยเห็นเธอเป็นคนรับใช้ ดังนั้นถ้าหากไม่ให้เธอออกไปเที่ยวด้วยก็คงรู้สึกไม่ดีรถแลมโบกินีแล่นออกจากวิลล่าและมุ่งหน้าไปยังโรงภาพยนตร์ใกล้บ้าน……ณ สำนักงานใหญ่หลิงเกิง ภายในห้องทำงาน หยินเฉินกำลังก้มหน้าอ่านข้อมูลที่ปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่องบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ หยินเมิ่งก็ยืนอยู่ข้างๆ เขาอย่างเงียบๆ นอกจากเสียงค
