ช่วงกลางดึกในช่วงฤดูร้อนค่อนข้างสั้นกว่าฤดูอื่นๆเพียงไม่นานท้องฟ้าก็เริ่มสว่างขึ้นอีกครั้ง ราตรีผ่านพ้นไปพร้อมกับเย่ฮวาที่เดินทางมาถึงสำนักงานใหญ่หลิงเกิงที่เซี่ยงไฮ้โดยสวัสดิภาพตอนที่เขาขับรถมาถึงทางเข้าของบริษัทสำนักงานใหญ่หลิงเกิง หยินเหมิงที่สวมใส่ด้วยเสื้อสูทเป็นทางการก็ยืนอยู่ข้างๆ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ลมยามเช้าพัดโชยผ่านร่างของเธอทำให้ผมยาวสลวยพลิ้วไปตามแรงลมหลังจากเธอทัดผมไว้หลังใบหู เธอก็จ้องมองมายังรถคันหนึ่งที่กำลังแล่นเข้ามาเสียงรถแลมโบกินีที่ดังขึ้นเรียกความสนใจจากหยินเมิ่งเมื่อมาถึงประตูทางเข้า เย่ฮวาก็ลดกระจกลง หยินเมิ่งเดินตรงเข้ามา “ยินดีต้อนรับ ตามฉันมาได้เลย”เย่ฮวาพยักหน้าตอบกลับไปเบาๆ เขาเดินลงจากรถและยื่นกุญแจรถให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย จากนั้นก็เดินตามหยินเมิ่งขึ้นไปด้านบนตึกทันทีตอนนี้ยังเป็นช่วงเช้าซึ่งยังไม่ถึงช่วงหกโมงเช้า จึงยังไม่มีใครเดินทางมาทำงานในเวลานี้ นอกจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแล้ว ภายในบริษัทที่ใหญ่โตแห่งนี้ก็มีแค่เขาและหยินเมิ่งเท่านั้นเสียงส้นเข็มของหยินเมิ่งดัง “ตึกๆ” ตามจังหวะการย่างเท้า อีกทั้งยังดังก้องไปทั่วทั้งตึกหลังจากเดินเข้ามาด้านในตัวอาคาร หยินเมิ่งก็หันมายิ้มให้เขาอย่างมีมารยาท “ไม่ทราบว่าคุณพอจะบอกได้หรือเปล่าว่าร่างกายของคุณในตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?”เย่ฮวาพยักหน้าเบาๆ จากนั้นก็กล่าวเสียงขรึม “อันที่จริงตอนแรกผมก็ไม
