อาหารบนโต๊ะอาหารส่งกลิ่นหอมฉุยไปทั่วทั้งห้อง เยว่เอ๋อร์ยกแขนขึ้นมาเท้าคางตัวเองบนโต๊ะอาหาร จากนั้นก็ถอนหายใจพร้อมกับถามด้วยน้าเสียงเกียจคร้าน “เสี่ยวหาน ทำไมเย่ฮวายังไม่กลับมาอีกเนี่ย?”มู่จื่อหานกลอกตาใส่เธอ “เย่ฮวาบอกว่าจะถึงแล้ว เขาให้พวกเรากินข้าวก่อนได้เลย…”“จริงดิ! งั้นฉันกินก่อนนะ…คิคิ…” เยว่เอ๋อร์กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง จากนั้นเธอก็หยิบตะเกียบขึ้นมาเพื่อเตรียมตัวรับประทานอาหารที่อยู่ตรงหน้า“แต่ตอนนี้เย่ฮวาเองก็คงจะหิวมากเหมือนกัน เธอกินก่อนที่เขาจะกลับมาแบบนี้เขาจะไม่รู้สึกแย่เหรอ?”“อึก…”……ตอนที่เย่ฮวากลับมาถึงวิลล่า เขาก็จอดรถไว้ที่ลานจอดรถตามเดิม มู่จื่อหานเดินออกมาต้อนรับเขาเป็นคนแรก “กลับมาแล้วเหรอ คงหิวแย่เลย ไปกินข้าวกันเถอะ”เย่ฮวาเปลี่ยนรองเท้าและเดินเข้ามาด้านในห้องอาหารเยว่เอ๋อร์กำลังมองเขาด้วยใบหน้าบึ้งตึง เธอบุ้ยปากด้วยสีหน้าไม่พอใจเย่ฮวาจึงยิ้มเก้อๆ ตอบกลับไป “นี่พวกเธอรอฉันอยู่เหรอเนี่ย? ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่ากินก่อนได้เลย”มู่จื่อหานรีบพูด “เปล่าเลย นายมาถึงตอนที่พวกเรากำลังจะกินข้าวพอดี รีบกินข้าวเถอะ”เย่ฮวาพยักหน้าและนั่งลง ลินดาช่วยตักข้าวให้เขาจากนั้นพวกเขาก็เริ่มรับประทานมื้อเที่ยงกันทันทีบางทีอาจจะเป็นเพราะยังไม่ได้กินอาหารเช้า เย่ฮวาจึงเพิ่มข้าวถึงสามถ้วยกว่าจะรู้สึกอิ่มท้อง มู่จื่อหานหันมายิ้มให้เขา สายตาของเธอเต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย“นายไปตรวจร
