“เทพจิ้งหย่าได้รับบาดเจ็บสาหัส ข้าว่าเราไปถล่มแดนสวรรค์เลยดีกว่า!” ดาร์คกล่าวเสียงขรึมเกเซเรลขมวดคิ้ว “พวกเรากลับไปปรึกษากับหมิงกู่ก่อนเถอะ เมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อนแดนสวรรค์ก็เคยสังหารจักรพรรดิปีศาจของเราไปถึง 7 ตน จะประมาทไม่ได้โดยเด็ดขาด~”“ฟู่~”เสียงหายใจของเย่ฮวาดังขึ้นเบาๆ ดาร์คและเกเซเรลจึงหันกลับมามองพร้อมกัน สีหน้าของคนเหล่านั้นประกายความตกตะลึง “บนตัวของมันมีพลังปราณของหมิงกู่ได้อย่างไรกัน!”เย่ฮวาค่อยๆ ลุกขึ้น เขากางแขนออกเพื่อเรียกศีรษะให้กลับมาอยู่บนบ่าอีกครั้ง ริมฝีปากพ่นกลิ่นอายสกปรกโสมมออกมายาวๆ พลังปราณสีดำหมุนวนอยู่ด้านบนร่างกาย ใช่แล้ว…หลังจากที่เขาถูกสังหาร เขาก็เปิดใช้งานสกิลวิญญาณวีรบุรุษแห่งความตายเพื่อกลับฟื้นกลับเข้าร่างอีกครั้งเดิมทีหากเขาถูกสังหารก็จะถูกส่งกลับไปที่เมืองได้ในทันที แต่เขาทำใจไม่ได้ที่ต้องเห็นค่าประสบการณ์ของตัวเองลดลง การอัพเลเวลแต่ละครั้งมันยากลำบากเกินกว่าที่จะรับไหวการใช้สกิลรัศมีเทพอมตะเพื่อกลับเข้าร่างไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาสามารถหนีจากจักรพรรดิทั้งสองตัวนี้ไปได้ แต่หลังจากเปิดใช้สกิลวิญญาณวีรบุรุษแห่งความตายเขาจะมีเวลาอีก 120 วินาทีอยู่ในโหมดอันเดด ถึงจะถูกฆ่าตายและถูกส่งกลับเมืองก็ไม่มีบทลงโทษใดๆวิญญาณวีรบุรุษแห่งความตายระดับสี่ทำให้ค่าสเตตัสของเขาเพิ่มขึ้น 100% เย่ฮวาก็ไม่คิดจะเสียเวลาอยู่ที่นี่นานกว่านี้ เขายกดาบในมือขึ้นมาและพุ่งเข้าใส
