วกเธอกลับถึงเมืองชิงสุ่ยได้อย่างปลอดภัยแล้ว สั่งให้เสี่ยวตูฉงยกเลิกวาร์ปทันทีเพื่อป้องกันไม่ให้จักรพรรดิปีศาจใช้วาร์ปนี้”“แต่นาย…” มู่จื่อหานเป็นกังวลเย่ฮวายกนิ้วโป้งขึ้นมา เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไรฉันเกิดใหม่ได้ตั้งหลายรอบ พวกมันทำอะไรฉันไม่ได้หรอกฝากจิ้งหย่าด้วยนะ เธอเป็นคนเดียวที่จะต่อกรกับอันเดดได้ อย่าให้เกิดอันตรายขึ้นกับเธอเป็นอันขาด”พูดจบเขาก็เดินออกจากถ้าไป การโจมตีอย่างบ้าคลั่งของเงาสองเงาหยุดชะงักลง เจ้าของเงาคือดาร์ค ส่วนอีกตัวหนึ่งคือศัตรูผู้คุ้นหน้าคุ้นตากันดี…เกเซเรลมาถึงแล้วเมื่อเห็นเกเซเรล เย่ฮวาก็ขบฟันแน่นด้วยความเกลียดชัง แต่เขารู้ดีว่าตนยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่สมน้าสมเนื้อของมันเมื่อดาร์คเห็นเย่ฮวาโผล่ออกมาจากถ้าก็ยิ้มด้วยความดูถูกดูแคลน “เผ่าเทพนั่นหนีไปแล้วรึ ? แล้วเจ้าล่ะ ? หรือตัดสินใจอยากจะมาเป็นบริวาลของข้าแล้ว? แต่เสียใจด้วย…เพราะข้าไม่รับเจ้าแล้ว!”เย่ฮวายิ้มด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น “รับกับผีแกสิ! วันนี้ถ้ามีแกต้องไม่มีฉัน!”“ฮ่าๆๆ…”ดาร์คหัวเราะออกมาราวกับเพิ่งได้ฟังเรื่องที่ตลกที่สุดในโลก “เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร? เจ้ามันก็แค่เศษสวะรนหาที่ตาย แต่กลับกล้าพูดจาหยิ่งผยอง!”เกเซเรลที่ยืนอยู่ข้างๆ ดาร์คกล่าวเสียงขรึม “อย่าประมาทโดยเด็ดขาด ครั้งก่อนตอนที่ข้าได้รับบาดเจ็บที่เมืองชิงสุ่ยก็เป็นเพราะมันผู้นี้ แม้ว่าการโจมตีของมันจะไม่ได้รุนแรงมากมายเท่าไหร่นัก แต่ก็มีโอ
