เฟิงจะเป็นของใคร” จิ้งหย่าคือ NPCดังนั้นเธอจึงไม่สามารถลงมือสังหารผู้เล่นได้ เย่ฮวาจึงสบายใจได้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำอะไรผลีผลามกับคนเหล่านี้จิ้งหย่าได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าตอบกลับมา เธอกวาดตามองไปยังกลุ่มคนที่อยู่รอบตัว ท้ายที่สุดสายตาของเธอก็หยุดลงที่มายะและอินดรา เธอถามด้วยน้าเสียงที่เย็นชามากยิ่งขึ้น “พวกเจ้าคือนักผจญภัยเมืองพรหมจันทร์ใช่หรือไม่?”ทั้งสองคนชะงักไปเล็กน้อย มายะจึงรีบตอบกลับไป“ใช่”จิ้งหย่าชี้นิ้วไปด้านหน้า ทันใดนั้นม่านแสงหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบริเวณอีกฟากหนึ่งของสันเขาชี่เฟิง “กลับไปบอกราชาแห่งเมืองพรหมจันทร์ นับแต่นี้ไปสันเขาชี่เฟิงคือดินแดนของเมืองลั่วเซียว พวกเจ้าออกไปจากที่นี่ซะ”โคตรเจ๋ง!คำพูดสั้นๆ ของเธอแค่ประโยคเดียว ทว่ากลับให้ความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ราวกับเป็นผู้ควบคุมโลกทั้งใบ“เอ่อ…”มายะลากเสียงยาว เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ไม่อยากจะทิ้งแร่ที่อยู่ในแผนที่แห่งนี้เช่นกัน อินดรายิ่งทำใจยอมรับไม่ได้เข้าไปใหญ่ “มีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าที่นี่เป็นของเมืองลั่วเซียวไม่ทราบ!”“นั่นสิ! เผ่าเทพทำเกินไปแล้วนะ!”“มาทำกร่างอะไรแถวนี้วะ พวกเรามีคนเยอะแยะขนาดนี้อย่าไปกลัวพวกมัน!”“จะซัดพวกมันให้ฟันร่วงกราวอยู่ที่พื้นเลยคอยดูจัดการพวกมันให้ไสหัวออกไปจากที่นี่ให้ได้!”……ผู้เล่นอินเดียที่อยู่รอบๆ เริ่มแสดงความเห็นออกมา จิ้งหย่ายังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง เธอค่อยๆ หลับตาลงอย่างช้าๆทันใดนั้นแรงกดดันก็เริ่มปะ
