ทุขึ้นรอบตัว ท้องฟ้าเริ่มอึมครึมราวกับมีอะไรบางอย่างปกคลุมทั่วทั้งฟ้า แม้แต่เย่ฮวาก็รู้สึกแน่นหน้าอกเช่นกัน พลังทั้งหมดที่มีราวกับกำลังถูกอะไรบางอย่างกดดันอย่างฉับพลัน“คุกเข่า!”เสียงของจิ้งหย่าดังขึ้น ผู้เล่นจำนวนหลักหมื่นที่อยู่บริเวณสันเขาชี่เฟิงต่างพากันคุกเข่าลง ฉากที่เห็นช่างเป็นภาพที่งดงามมากมันทำให้เขารู้สึกมีความสุขในการเป็นราชันของโลกเลยก็ว่าได้จิ้งหย่าออกคำสั่ง “พวกเจ้าคือเหล่านักผจญภัย หากพวกเจ้าออกไปจากที่นี่ตอนนี้ข้าจะทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดดูหมิ่นเผ่าเทพของพวกข้า แต่ถ้าหากพวกเจ้ายังดื้อดึงอยู่ที่นี่ เผ่าเทพของเราจะจัดการเมืองพรหมจันทร์อย่างไม่มีข้อยกเว้น!”สิ้นสุดคำพูดของเธอ เธอก็ดึงพลังของตัวเองกลับคืนมาจนทำให้ร่างกายของทุกคนกลับมาผ่อนคลายอีกครั้งอินดราเปล่งเสียงหึออกมาจากลำคอและชี้หน้าเย่ฮวา“อีเย่กูโจว ฝากไว้ก่อนเถอะ!”เย่ฮวายิ้ม “กลับมาได้ทุกเมื่อ”มายะหันมายิ้มให้เย่ฮวาและรีบเดินออกไปจากที่นี่พร้อมกับคนอื่นๆ เย่ฮวาหันไปพูดกับโม่ซาง “นายพาผู้เล่นที่เล่นอาชีพช่างตีเหล็กเป็นอาชีพรองมาที่นี่ ส่วนผู้เล่นหน่วยย่อยสองและสามให้แยกย้ายกันเก็บเลเวลแถวๆ นี้เพื่อป้องกันการซุ่มโจมตีจากกลุ่มอื่น”โม่ซางรับคำสั่งจากเขาและเริ่มรวบรวมกำลังคนในทันที ส่วนจิ้งหย่าที่เคยเป็นสันเขาน้าแข็งอันเย็นชาก่อนหน้านี้ได้เปลี่ยนเป็นดอกไม้ผลิบานสะพรั่งในช่วงฤดูใบไม้ผลิแล้ว เธอกระโดดมาคล้องแขนเขาพร้อมกับพ
