ินดาเดินเข้ามาด้านในบ้านหลังจากออกไปรดน้าต้นไม้และกวาดสวนหลังบ้าน ตอนที่เธอเห็นเย่ฮวายืนอยู่ก็รีบถามขึ้นมาว่า “หิวไหมคะ? เดี๋ยวฉันรีบไปทำอะไรให้กินนะคะ”เย่ฮวารีบปฏิเสธ “ไม่ต้องๆ ฉันแค่อยากหาอะไรกินเล่นเฉยๆ เธอไปทำธุระของเธอต่อเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน”“ค่ะ”ลินดาพยักหน้าและตั้งหน้าตั้งตาเก็บกวาดเช็ดถูต่อหลังจากเย่ฮวากินแอปเปิ้ลจนหมดลูก เขาก็หยิบกล้วยขึ้นมาและปลอกเปลือกเพื่อเตรียมยัดลงกระเพาะ ตอนที่กล้วยกำลังจะถูกย้ายเข้าไปอยู่ในปากเขา เสียงจากด้านบนก็ดังขึ้น มู่จื่อหานกำลังเดินออกมาจากห้องนอนของเธอเธอยืนอยู่ข้างๆ ราวบันไดและพูดกับเขาด้วยรอยยิ้ม“หิวแล้วเหรอ?”“เปล่าหรอก แค่อยากหาอะไรกินเฉยๆ น่ะ”มู่จื่อหาน “นายว่างไหม? ถ้าว่างพวกเราไปที่ดินแดนแห่งความตายกันไหม?”เย่ฮวาที่กำลังจะเอ่ยปากถามเธอว่าไปทำอะไร จู่ๆ เขาก็เปลี่ยนใจไม่ถามและพยักหน้าตอบกลับไป “ได้เลย งั้นไปเจอกันที่ประตูทางเข้าลานกว้างของเมืองลั่วเซียวแล้วกันนะ”“อื้อ จะรอนะ”มู่จื่อหานหมุนตัวกลับเข้าไปในห้อง ส่วนเย่ฮวาหลังจากกินกล้วยเสร็จเขาก็เดินกลับห้องเพื่อเข้าสู่ระบบเช่นกันตอนที่เขาเดินทางมาถึงประตูทางเข้าลานกว้างของเมืองลั่วเซียวก็พบว่ามู่จื่อหานมายืนรอก่อนหน้านี้แล้วข้างๆ เธอมีผู้เล่นชายกลุ่มหนึ่งกำลังยืนมองความงามของเธอด้วยความตกตะลึงมู่จื่อหานสวมใส่ด้วยเกราะรบสีฟ้าคราม เนื่องจากเผ่าเอลฟ์ของเธอจึงทำให้เธอมีหูเรียวยาว อีกทั้งยัง
