้ามาด้านในป่าลึกอินถีก็ถามขึ้นว่า “พี่ชายใหญ่ เหตุใดท่านจึงรู้ว่าหินหนืดเหล่านั้นเป็นของปลอมหรือเจ้าคะ?”เย่ฮวายิ้ม “ฉันเคยไปที่แดนปีศาจมาก่อน หัวหน้าเผ่าของเผ่าฟินิกซ์ก็เคยทดสอบฉันด้วยวิธีนี้ ดังนั้นหลังจากที่วิญญาณผู้พิทักษ์จั๋วหยางบอกให้ฉันทำแบบนั้น ฉันก็รู้ได้ในทันทีว่ามันคงเป็นของปลอม”“ก็ว่าทำไมพี่ชายใหญ่ถึงได้นิ่งสงบขนาดนั้น” เธอยิ้มเย่ฮวายักไหล่และเดินอินถีไปที่ค่ายกลหลิงเสวียนทางทิศตะวันออกซึ่งเป็นด่านสุดท้ายของที่นี่สิ่งที่แตกต่างจากทิศใต้ก็คือป่าทางฝั่งทิศตะวันออกถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้าแข็งหนึ่งชั้น ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ชั้นน้าแข็งปกคลุมอยู่ทุกจุด ด้วยเหตุนี้บริเวณรอบๆจึงมีลักษณะคล้ายกับชั้นน้าแข็งที่ถูกแกะสลักไว้เกราะหนาของเขาทำให้ความเย็นทุเลาลง แต่เนื่องจากอินถีสวมใส่ด้วยเสื้อผ้าน้อยชิ้นและค่อนข้างบางเธอจึงต้องยกมือขึ้นมากอดตัวเองเพื่อคลายความหนาวเย่ฮวาหยิบเสื้อคลุมออกมาจากกระเป๋าและยื่นมันให้เธอ“ใส่ซะ จะได้ไม่หนาว”เธอรับเสื้อไปคลุมจากนั้นก็พยักหน้าตอบกลับมา“ขอบคุณเจ้าค่ะ”พวกเขาเดินเข้าไปด้านในอย่างต่อเนื่อง เพียงไม่นานก็เดินทางมาถึงค่ายกลหลิงเฉวียนแห่งสุดท้ายของที่นี่น้าหลิงเสวียนจุดสุดท้ายอยู่กลางป่าสร้างมาจากน้าแข็งซึ่งมีความสูง 30-40 เมตร สิ่งที่ทำให้ผู้คนมองเห็นได้ภายในปราดเดียวคือแท่นสูงที่อยู่บริเวณริมบ่อ ตรงนั้นมีหญิงสาวเผ่าเอลฟ์อายุราวๆ 13-14 ปีกำลังนั่งห้อย
