ลังปฏิเสธ เย่ฮวาก็หยิบสายไหมออกมาจากกระเป๋า ตอนที่เธอเห็นสายไหมห้าสีดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมา จากนั้นก็พูดว่า “ถ้าหากเจ้ามอบของที่อยู่ในมือของเจ้าให้ข้า ข้าจะยอมยกน้าแร่หานหยินให้เจ้าก็ได้ ตกลงไหมล่ะ?”“ขอน้าแร่สองขวดนะ~”“ตกลง!”เย่ฮวายื่นมือออกไปรับน้าแร่สองขวดพร้อมกับยื่นสายไหม้ให้สาวน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้า คิดไม่ถึงเลยว่าขนมขบเคี้ยวที่เขาซื้อมาให้เม่ยเอ๋อร์จะมีประโยชน์ในเวลานี้ แถมสาวน้อยก็ตอบตกลงอย่างที่เขาคิดไว้ไม่มีผิดหลังจากได้น้าแร่หานหยินมาแล้วเขาก็รีบกระโดดลงไปด้านล่างทันที ระหว่างที่กำลังกระโดดลงมาเพื่อไม่ให้ร่างกระแทกกับพื้น เขาได้เปิดใช้สกิลชาร์จไปยังทิศตรงกันข้ามเพื่อชะลอความเร็วก่อนที่เท้าจะแตะลงสู่พื้นดินเย่ฮวายื่นน้าแร่หานหยินหนึ่งขวดให้อินถี จากนั้นก็แหงนหน้าโบกมือลาสาวน้อยที่ยืนอยู่ด้านบน “พวกเราไปแล้วนะ~”“มาบ่อยๆ นะ ครั้งหน้าเอามาเยอะๆ เลยนะ~แพร่บ~”สาวน้อยแลบลิ้นออกมาเลียสายไหมที่อยู่ในมือพร้อมกับกระโดดโหยงเหยงไปมาด้วยความดีใจ ภาพตรงหน้าทำให้เขารู้สึกราวกับตัวเองเป็นแม่คน เขาอยากจะกอดเด็กน้อยที่แสนน่ารักและใช้มือลูบแก้มนุ่มๆ ของเธอเสียเหลือเกินหลังจากเดินออกมาจากบ่อน้าแร่หานหยินแล้ว เขาและอินถีก็ดื่มน้าแร่จากทั้งสี่ขวดหมดในรวดเดียว หลังจากผ่านไปได้ประมาณครึ่งนาที จู่ๆ แสงสว่างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า หมอกที่อยู่บนสันเขาได้มลายหายไปแล้ว เย่ฮวารู้สึกถึงพลังบางอย่างที่ผุ
