ฐานที่มั่นหลงอัน, ห้องประชุมบัญชาการรบ
หลิวซื่อหมิงมองดูมือทั้งสองข้างของตนเองด้วยแววตาที่ทั้งหวาดหวั่นและยินดี
“ซี่”
มือทั้งสองของเขาพลันสว่างวาบขึ้นมา ก่อนจะหายไปแล้วปรากฏขึ้นอีกครั้ง
คนอีก 6 คนในห้องประชุมต่างพากันเข้ามามุงดูเขา จางเถี่ยถึงกับร้องออกมาด้วยความทึ่ง
“ให้ตายเถอะ แล้วต่อไปนายจะเช็ดก้นยังไง”
“มือหายไปแล้ว กระดาษยังอยู่หรือเปล่า?”
เวินหย่าถึงกับหน้ามืด เธอไม่คิดเลยว่าหลังจากที่จางเถี่ยจ้องมองอยู่เนิ่นนาน จะถามคำถามนี้ออกมา
เกาเทียนอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ราวกับเห็นภาพหลิวซื่อหมิงนั่งยองๆ อยู่ในห้องน้ำโดยไม่มีกระดาษชำระ
“ยังอยู่ ยังอยู่!”
หลิวซื่อหมิงรีบหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมา ราวกับจะตอบคำถามของจางเถี่ย
“ซี่”
ฝ่ามือหายไป
“ตุบ”
แก้วน้ำที่เคยถูกกำไว้ในฝ่ามือร่วงหล่นลงบนพื้นทันที กลิ้งไปมาสองสามรอบบนพื้นโลหะผสม
จางเถี่ยก้มลงเก็บแก้วน้ำขึ้นมา ทันใดนั้นดวงตาก็เป็นประกาย
“แล้วถ้าเจ้าใช้มือเช็ดก้น อุจจาระยังจะอยู่ไหม!?”
……
หลินอันมองจางเถี่ยอย่างจนปัญญา วันๆ เอาแต่ถามคำถามแปลกประหลาด
“ความสามารถที่เขาปลุกพลังขึ้นมาน่าจะเป็น…สายมิติ?”
เขาเอ่ยขึ้นอย่างไม่แน่ใจนัก ตอนนี้ยังขาดอีกเพียงนิดเดียวก่อนท
