ความอบอุ่นถลาเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด เส้นผมพลิ้วไปมาตามแรงลมเล็กน้อย กลิ่นหอมจากร่างกายเตะเข้าที่ปลายจมูกของเย่ฮวา เขาใช้ฝ่ามือลูบแผ่นหลังของจิ้งหย่าอย่างเบามือ ขณะก้มมองเธอที่วิ่งเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดด้วยรอยยิ้มสำหรับคนอื่นเธอเป็นดั่งหญิงเย็นชาราวกับน้าแข็งเธอสามารถเปลี่ยนเมฆให้กลายเป็นฝนได้ ในบรรดาผู้แข็งแกร่งทั่วทั้งปฐพีไม่มีใครสามารถเอาชนะเธอได้ แต่สำหรับเขาเธอคือเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่มีรอยยิ้มที่แทบจะสามารถละลายธารน้าแข็งบนโลกใบนี้“แม้แต่ท่านก็ไม่รู้เหรอ?”เย่ฮวาพูดด้วยน้าเสียงผิดหวัง เขาเอ่ยปากถามถึงผู้แข็งแกร่งของเผ่าเอลฟ์จากหานหลิน ทว่าเธอกลับเลิกคิ้วและเงียบไปเมื่อได้ยินเขาย้อนถามเช่นนี้ หานหลินก็ยิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่น “เมื่อพันปีก่อนเผ่ามนุษย์ต่างก็แก่งแย่งและยึดครองดินแดนเป็นวงกว้าง แต่เผ่าอื่นๆ กลับต้องหนีตายกันจนอลหม่าน เผ่าเอลฟ์ต้องใช้ชีวิตอยู่ในป่าในเขา ตอนนี้พวกเขาต่างก็ซ่อนตัวจากเผ่ามนุษย์เพื่อไม่ให้มนุษย์ตามหาพวกเขาเจอ นอกจากจะเจอเผ่าเอลฟ์โดยบังเอิญแล้วก็ไม่มีใครเจอเผ่าเอลฟ์เหล่านั้นมาเป็นเวลานับร้อยปีแล้ว”แม้แต่หานหลินที่ใช้ชีวิตมามากกว่าหมื่นปีก็ยังไม่รู้พิกัดของเผ่าเอลฟ์ ดูเหมือนว่าคงเป็นเรื่องยากที่จะได้เลือดของผู้แข็งแกร่งเผ่าเอลฟ์เสียแล้วสิ จิ้งหย่าใช้แขนของเธอสะกิดเขา “พี่ชาย เมืองว่านต่าวมีเผ่าพันธุ์รวมตัวอยู่ที่นั่นจำนวนมาก เหตุใดท่านไม่ไปถามที่นั่นล่ะว่ามีเผ่าเ
