้ามาในป่าด้านในแผนที่ได้ไม่นานเขาก็เดินมาถึงเนินเขาเตี้ยๆ แห่งหนึ่ง ห่างออกไปมีมอนสเตอร์อันเดดที่กำลังเดินสวนกันไปมาจำนวนมาก นอกจากนี้ด้านล่างของเนินเขายังมีเงาของยาวเนี่ยนและชิงฮว่าซางยืนอยู่เมื่อเห็นทั้งสองคนยืนอยู่ตรงนั้น เย่ฮวาก็รีบเพิ่มความเร็วเพื่อเดินไปหาพวกเธอทันที ยาวเนี่ยนรีบเดินมาต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “หัวหน้าเย่มาแล้วเหรอ ค่อยยังชั่วหน่อยที่นายมาที่นี่ ดีใจจังเลย~”เย่ฮวาไอกระแอมสองครั้ง “เลิกล้อเล่นเถอะ ฉันหน้าบาง เป็นคนเขินง่าย~”“เหอะๆๆ”ยาวเนี่ยนทำท่าราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด เธอชี้ไปที่ถ้าซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกล “ตรงนั้นคือเหมืองก็อบลิน มันเคยเป็นที่อยู่อาศัยของพวกก็อบลิน แต่เมื่อไม่กี่ปีก่อนเพิ่งจะถูกอันเดดบุกรุก นายน่าจะรู้นะว่าฉันหมายถึงอะไร…”มีภารกิจสินะ!ได้ยินเธอพูดเช่นนั้นเขาก็รู้ได้ทันทีว่าต้องมีภารกิจให้ทำแน่นอน ไม่เช่นนั้นคงไม่มีใครคิดจะเดินทางมาที่นี่หรอกเย่ฮวายักไหล่และเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ ชิงฮว่าซางจากนั้นก็ยกมือทักทายเธอ “เฮ้~ ไม่เจอกันนานเลยนะ~”ชิงฮว่าซางในวันนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนแล้ว เสื้อคลุมสีดำที่คลุมอยู่บนตัวของเธอก่อนหน้านี้หายไปแล้ว เหลือเพียงเรือนร่างอรชรของหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่ง แม้ว่าจะดูเป็นหญิงสาวธรรมดาแต่สำหรับเขาเธอคือคนที่มีความกล้าหาญเป็นอย่างมากชิงฮว่าซางหันมาพยักหน้าด้วยรอยยิ้มให้เขา น้อยครั้งจริงๆ ที่จะได้เห็นรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบ
