ของพวกมันมีค้อนหินและกำลังเดินสวนไปมาอยู่ด้านบนกระดานไม้อย่างช้าๆแผ่นไม้กระดานแคบๆ เหล่านี้ถูกตรึงด้วยโซ่เหล็กหลายเส้น ด้านล่างมีไม้ที่มีความหนาเท่ากับแขนรองรับอีกหนึ่งชั้น มอนสเตอร์เหล่านี้ทำให้เย่ฮวาเริ่มเกิดอาการเหงื่อแตกขึ้นมาอย่างฉับพลัน ถ้าหากเขาตกลงไปด้านล่างอย่าว่าแต่ร่างจะแหลกเป็นชิ้นๆ เลย แม้แต่ชิ้นเนื้อก็อาจจะไม่เหลือให้เห็นด้วยซ้ายาวเนี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “เดินลงไปตามทางเดินไม้นี้ ถ้าหากนายโชคดีมากพอมอนสเตอร์เหล่านั้นก็จะกลายเป็นที่ลับคมมีดของนาย แถมยังมีแร่ดรอปลงมาด้วยนะ แร่พวกนี้สามารถนำไปเปลี่ยนเป็นค่าชื่อเสียงกับก็อบลินที่ยืนอยู่ด้านหน้าทางเข้าได้ด้วย หนึ่งชิ้นสามารถแลกได้ 10,000 พอยท์เลยด้วย”“พูดจริงดิ?”เธอกลอกตามองบน “ฉันจะหลอกนายทำไมเนี่ยหลอกแล้วฉันจะสวยขึ้นหรือไง?”เย่ฮวาดึงใบมีดมังกรอเวจีออกมาจากฝัก เขาหัวเราะหึหึและมองไปด้านหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการรอคอย“รออะไรอีกล่ะ ลุยกันเถอะ!”
