หินยักษ์ทรงกลมขึ้น ซึ่งเป็นวัตถุที่กีดขวางจนทำให้พวกเขาไม่สามารถเดินต่อได้ ชิงฮว่าซางยกมือขึ้นมาและทาบลงบนจุดที่นูนออกมาบนกำแพงหิน“แกร่ก!”เสียงเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับหินที่ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนเพื่อเปิดทางให้พวกเขา พวกเขาไม่ได้พูดอะไรและเดินหน้าต่อ ทว่าผ่านไปได้ไม่กี่ก้าวจู่ๆ ฉากตรงหน้าก็ทำให้เย่ฮวาอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงราวกับไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็นด้านหน้าของพวกเขาคือพื้นที่กว้างขวางขนาดใหญ่ถ้าหากไม่ใช่เพราะเห็นด้วยตาตัวเองเขาไม่มีทางเชื่อแน่ๆว่าด้านล่างของเนินเขาเล็กๆ จะแอบซ่อนสถานที่ใหญ่โตขนาดนี้เสาหินขนาดใหญ่หนึ่งต้นตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางนอกจากนี้ยังมีโซ่จำนวนนับไม่ถ้วนที่ขึงอยู่บนนั้น บริเวณกำแพงมีแผ่นไม้กระดานที่วางพาดกับเสาหิน โซ่ที่ระโยงระยางเหล่านั้นมีหน้าที่ยึดแผ่นไม้กระดานและกำแพงไว้อย่างแน่นหนาไม่ต้องเสียเวลาคิดก็พาจะเดาได้ว่าบริเวณด้านล่างเนินเขาแห่งนี้เป็นหลุมลึก เย่ฮวาชะเง้อหน้ามองลงไปด้านล่างก็พบว่ามันคือเหวลึกที่ไม่สามารถระบุความลึกได้ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินว่าก็อบลินคือเผ่าพันธุ์ที่ใช้ชีวิตอยู่กับการขุดเหมือง วันนี้เขาได้เห็นเป็นบุญตาแล้วว่ามันคือเรื่องจริงก่อนที่พวกเขาจะลงไปถึงด้านล่าง ก็อบลินเหล่านั้นคงจะขุดจนถึงแก่นโลกแล้วมั้ง!ด้านบนแผ่นไม้กระดาษมีมอนสเตอร์อันเดดยืนห่างกันราวๆ 3-4 หลา มอนสเตอร์เหล่านี้มีร่างกายกำยำและมีกล้ามเนื้อที่เห็นได้อย่างชัดเจน ในมือ
