บทที่ 94 สำเร็จแล้ว ๆ กลับแล้วน้า
“อ้อ” เฝ่ยไป๋ลู่หรี่ตา “ถ้าอย่างนั้นคุณคุยกับฉันหลังไมค์แล้วกันค่ะ แล้วค่อยบอกคำขอของคุณมา”
[ผมเป็นนักร้องชื่อลี่ซิงจิน นี่คือรูปถ่ายของผม ผมทัวร์ทั่วประเทศเมื่อสามวันก่อน แต่จู่ ๆ เสียงของผมก็หายไป]
[อาจารย์ ผมอยากให้คุณช่วยทำนายว่าใครที่ใช้มนต์ดำทำร้ายคอของผม]
เฝ่ยไป๋ลู่ค้นหาชื่อของเขา เป็นดาราดังจริง ๆ มิน่าถึงได้ปิดหน้าปิดไว้ซะมิดชิด
สายตาเฝ่ยไป๋ลู่มองระหว่างคิ้วของชายหนุ่มในรูป ทันใดก็เห็นว่ามีประกายของพลังงานสีดำแวบผ่านไป เฝ่ยไป๋ลู่จึงหันมองกล้อง “เรื่องของคุณค่อนข้างร้ายแรง เราคุยกันแบบออฟไลน์เถอะ ฉันจะส่งที่อยู่ให้คุณ”
[นี่เป็นครั้งแรกที่สตรีมเมอร์ขอออฟไลน์ใช่ไหม? เหมือนว่าเรื่องของผู้ที่ได้รับเลือกครั้งนี้จะร้ายแรงมากจริง ๆ นะ!]
[งั้นคุณจะปิดไลฟ์เหรอ?]
[ขอร้องล่ะ ให้พวกเราดูการถ่ายทอดสดแบบออฟไลน์ด้วยได้ไหม! ถ้าไม่มีไลฟ์ของคุณ ฉันจะกินข้าวอร่อยได้ยังไง!]
“เกรงว่าจะไม่ได้ ต้องปกป้องความเป็นส่วนตัวของผู้ที่ได้รับเลือกน่ะ” เฝ่ยไป๋ลู่ส่ายหน้า
ลี่ซิงจินถอนหายใจอย่างโล่งอกภายใต้หน้ากาก
โชคยังดีที่อีกฝ่ายเป็นอาจารย์ที่มีหลักการ ไม่อย่างนั้นหากเรื่องของตัวเขาถูกเปิดเผย คงก่อให้เกิดความวุ่นวายจนยากจะจินตนาการ
ภายในร้านกาแฟ
[คุณเฝ่ย ขออภัยอย่างสูงที่รบกวนคุณ] ลี่ซิงจินถอดหมวกออกพลางโค้งตัวลงเล็กน้อย
ภายใต้เส้นผมสีดำขลับเล็กละเอียดคือใบหน้าสวยงาม คิ้ว