บทที่ 93 ขโมยการบ้านปิดเทอมฤดูร้อนของลูกชายฉันไป
เห็นได้ชัดว่าพานซิ่งเย่เองก็ตระหนักถึงข้อนี้ ขณะเขาเดินไปที่ห้องลูกชาย ก็อธิบายอย่างละเอียดไปด้วยว่า “อาทิตย์ที่ผ่านมาเกิดเรื่องแปลก ๆ หลายอย่างในบ้าน อย่างแรกมีเสียงแปลก ๆ ดังขึ้นกลางดึก ได้ยินไม่ชัดว่าพูดว่าอะไร รู้แค่พอพวกเราลุกจากเตียงไปตรวจดู เสียงนั้นก็หายไป”
“อย่างที่สองคือของในบ้านหายไปอย่างลึกลับ เงินในตู้ ผลไม้ในตู้เย็น กระทั่งขนมของลูกชายก็หาย”
[คนกินหรือเปล่า? ผีที่ไหนจะไปขโมยขนมลูกชายคุณกันเล่า?]
[ตอบให้เลย ผีหิวโซไง!]
เฝ่ยไป๋ลู่ถาม “มีอะไรอีกไหมคะ?”
พานซิ่งเย่กลืนน้ำลายด้วยสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย “สิ่งนั้นยังขโมยการบ้านปิดเทอมฤดูร้อนของลูกชายไปด้วย ทำเอาลูกชายฉันโกรธมากจนนอนไม่หลับไปสามวันเลย”
เฝ่ยไป๋ลู่ถึงกับเงียบกริบ
[เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?]
[ฮะ? หรือว่าเป็นผีที่ยังรักการเรียนอยู่?]
[ไป๋ลู่เคยบอกว่าไม่มีผี ไม่แน่อาจเป็นคนที่ทำ]
“ทำไมพ่อคุยกับตัวเองล่ะครับ?” พานซิ่งเย่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่ม เขาใช้ผ้าห่มพันตัวไว้แน่น ใบหน้าแสดงออกถึงหวาดกลัว สีหน้าขาวซีดเล็กน้อย “พ่อทำผมกลัวนะ!”
พานซิ่งเย่ยกโทรศัพท์ขึ้น “พ่อเชื่อมต่อการถ่ายทอดสดกับอาจารย์ ให้อาจารย์ดูว่าเกิดปัญหาอะไรขึ้นในบ้านของเรา ผีหลอกจนทำให้พ่อรู้สึกจิตใจไม่สงบเลย”
“อ้อ ๆ” พานปินปินยังคงซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม โผล่มาแค่ดวงตาเท่านั้น
เขาเหมือนจะอายุแค่สิบนิด ๆ อยู่ช่วงวัยมัธยม
