บทที่ 92 องค์กรจะไม่ปล่อยแกไป
“เมื่อกี้เกือบโดนแกหลอกแล้ว แกดูดดวงวิญญาณไม่ได้มากขนาดนั้นหรอก แหวนทองคำบนธงเรียกวิญญาณทำได้แค่ระบุตำแหน่ง”
เฝ่ยไป๋ลู่ยิ้มบาง ๆ “ดังนั้นถึงฉันจะตีแกจนตาย ก็ไม่มีเกิดอะไรขึ้นต่อคนบริสุทธิ์เหล่านั้น”
ดวงตาเฝ่ยไป๋ลู่ลึกล้ำ ราวกับสามารถมองเข้าไปในหัวใจของผู้คนได้ ชายชราหรี่ตาลงแล้วจับธงเรียกวิญญาณไว้แน่น ธงขยับทั้ง ๆ ที่ไม่มีลม ราวกับมีอากาศที่ดำมืดกำลังสั่นไหว
ลูกปัด ระฆังและแผ่นโลหะที่ห้อยอยู่ด้านล่างสั่นสะเทือน ทำให้เกิดคลื่นเสียงที่เสียดแทงหูและทรงพลัง
เฝ่ยไป๋ลู่ยืนนิ่งไม่ไหวติง
ขณะที่ชายชรากำลังภาคภูมิใจที่ทำให้เธอตกใจได้ ทันใดนั้นร่างของเฝ่ยไป๋ลู่ก็หายวับ แล้วปรากฏตัวขึ้นด้านหลังชายชราในชุดคลุมสีเขียว
ทันใดฝ่ามือของเฝ่ยไป๋ลู่ประทับลงไปตรงหลังหัวใจของชายชราเต็ม ๆ
ชายชราเช็ดเลือดที่มุมปาก… บ้าจริง! ฉันประมาทเกินไป ลืมไปเลยว่าเธอสามารถวิชาข้ามท้องฟ้าได้!
เห็นว่าตัวเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเฝ่ยไป๋ลู่ สายตาของชายชราดุร้ายขณะกัดปลายลิ้น เขากำลังใช้วิชาลับ ทำให้วิญญาณออกจากร่าง!
“คิดว่าจะหนีไปแบบนี้ได้เหรอ?” ร่างของเฝ่ยไป๋ลู่ส่งแสงวาบไล่ตามไป
ในป่าทึบด้านหลังหมู่บ้านหลิวตง
ชายชราปิดหน้าอก หันกลับมามองเป็นครั้งคราว เมื่อยืนยันแล้วว่าเฝ่ยไป๋ลู่ไม่ได้ตามมา เขาก็วิ่งทุลักทุเลเข้าไปซ่อนตัวในกระท่อมไม้
ชายชราคิดว่าคงรอดจากหายนะครั้งนี้ได้แล้ว ทว่าก่อนที่เขาจะหายใจได
