ยงนี้” หลิวชิงไห่ กล่าวอย่างภาคภูมิใจ แล้วผลักยาลูกกลอนกลับคืนให้หลี่ลี่
“อาจารย์ใหญ่ชมเกินไปแล้ว ศิษย์กลับมาก็เพื่อมาเยี่ยมอาจารย์ จะมามือเปล่าได้อย่างไร” หลี่ลี่ กล่าวพร้อมรอยยิ้ม”เจ้าช่างมีน้ำใจจริงๆ! ข้าอยู่ในสำนักระดับล่างนี้มายี่สิบกว่าปีแล้ว ศิษย์ที่ออกไปแล้วกลับมาเยี่ยมนั้นมีน้อยนัก แต่เจ้ากลับมีน้ำใจเช่นนี้ ช่างหาได้ยากยิ่งนัก!” เมื่อเห็นหลี่ลี่มีความจริงใจ หลิวชิงไห่ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป จึงส่ายหน้าพลางถอนหายใจกล่าว
“คืนนี้ คืนนี้แหละ ข้าจะรวบรวมอาจารย์ผู้สอนและศิษย์ทั้งหมด หลี่ลี่ศิษย์กลับบ้านด้วยชื่อเสียงเกียรติยศ นับเป็นความภาคภูมิใจของทั้งสำนักระดับล่าง สมควรจัดงานเฉลิมฉลองให้ยิ่งใหญ่ ตอนนั้นเจ้าจงแจกจ่ายยาลูกกลอนนี้ให้แก่บรรดาอาจารย์ผู้สอน พวกเขาคงจะดีใจจนลอยขึ้นไปบนสวรรค์เลยทีเดียว” หลิวชิงไห่กล่าวด้วยความคิดที่ผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลี่ลี่ก็อดส่ายหน้าแล้วยิ้มขื่นไม่ได้ กล่าวว่า “ท่านอาจารย์ใหญ่ แม้ว่าศิษย์จะอยู่ในสำนักชั้นใน แต่ก็มีความขัดแย้งกับผู้ดูแลหูแห่งสำนักชั้นในมาก่อน ดังนั้นจึงไม่ควรจัดงานใหญ่โตเช่นนี้ดีกว่า เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ดูแลหูเล่นงานบรรดาอาจารย์ผู้สอน ส่วนยาลูกกลอนเหล่านี้ ก็ขอให้ท่านอาจารย์ใหญ่ช่วยแจกจ่ายให้ด้วยเถิด”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ลี่ หลิวชิงไห่ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ กล่าวด้วยความห่วงใยว่า “เป็นเช่นนั้นนี่เอง ถ้าอย่างนั้นเจ้
