พกลับเข้าร่างตัวเองแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยอย่างนั้นเหรอ?พูดเป็นเล่น!เขายิ้ม “คงเป็นเพราะเล่นเกมติดต่อกันนานเกินไปหน่อยร่างกายก็เลยอ่อนเพลียมากๆ น่ะครับ แต่ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว”“คือแบบนี้นะคะคุณเย่ฮวา เนื่องจากบริษัทเกมหลิงเกิงไม่เคยพบปัญหาที่เกิดขึ้นกับผู้เล่นแบบนี้มาก่อน พรุ่งนี้ฉันจะเดินทางไปหาคุณเพื่อตรวจสอบหมวกเกมว่ามีปัญหาหรือไม่ ไม่ทราบว่าสะดวกหรือเปล่าคะ?” หยินเมิ่งพูดด้วยความกระตือรือร้นราวกับต้องการช่วยแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงบ่ายให้กับเขาจริงๆเรื่องนี้เกิดขึ้นแล้ว ต่อให้ตรวจสอบหมวกเกมก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี อีกอย่างเรื่องที่เกิดขึ้นก็แทบจะไม่มีใครเชื่อว่ามันจะเกิดขึ้นจริงๆ ทว่าในเมื่อหยินเมิ่งพูดแบบนี้เขาก็ไม่ขัดข้องอะไร จึงตอบตกลงกลับไปพร้อมกับนัดเวลากับเธอหลังจากเดินกลับเข้ามาที่ห้องรับแขกก็พบว่าสองสาวแยกย้ายกันกลับห้องแล้ว ช่วงบ่ายทั้งสองสาวต่างก็ตัวติดกับเขาเป็นปาท่องโก๋ ดวงตาของพวกเธอทั้งคู่แดงก่าแถมยังปูดบวม สิ่งนี้ทำให้เย่ฮวารู้สึกเศร้าใจขึ้นมาอย่างฉับพลัน เพราะเขาคือตัวต้นเหตุที่ทำให้พวกเธอต้องเจอกับความเจ็บปวดขนาดนี้เย่ฮวาถอนหายใจออกมาเบาๆ และเดินกลับห้องของตัวเอง ตอนที่เปิดประตูเข้ามาก็พบว่ามู่จื่อหานกำลังนั่งรออยู่ข้างๆ เตียง เห็นได้ชัดว่าเธอตั้งใจเข้ามารอเขาตอนที่เขาเดินเข้ามาด้านในก็พบว่ามู่จื่อหานกำลังก้มหน้าอยู่ หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาทีเธอก็ค่อยๆ เง
