ยหน้าที่แดงระเรือขึ้น ทันใดนั้นสายตาของพวกเขาก็ผสานเข้าด้วยกัน ดวงตาของเธอทำให้เขาใจสั่นสะท้านจนเกินกว่าจะห้ามใจไหวนะ…นะ…นี่มัน…กำลังจะเกิดฉากที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดใช่ไหมเนี่ย!เย่ฮวาก้าวเท้าไปด้านหน้าและนั่งลงบนเตียงข้างๆ เธอเขาใช้มือจับหัวไหล่ของเธอ ทันทีที่ฝ่ามือแตะลงบนตัวของเธอ เขาก็รู้สึกได้ถึงความนุ่มนิ่มที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดนอนมู่จื่อหานหายใจถี่และเร็วขึ้น เธอซุกหน้าเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขา จากนั้นก็ใช้มือโอบรอบเอวเขาไว้และกระซิบด้วยเสียงแผ่วเบา “เย่ฮวา คืนนี้ฉันขอนอนด้วยได้ไหม?”เขาแอบไอกระแอมสองครั้งและพยักหน้าตอบกลับไปเบาๆ “ได้สิ”ร่างกายของพวกเขาใกล้ชิดกันจนรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิภายในห้องที่ค่อยๆ สูงขึ้นเสียงเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับร่างของพวกเขาที่เอนลงนอนบนเตียงนุ่ม ริมฝีปากทั้งคู่ประกบเข้าด้วยกัน สายตาของเขาจ้องมอง เรือนร่างที่เร่าร้อนของมู่จื่อหาน แต่จู่ๆสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ก็สั่งให้เขาหยุดทำแบบนี้มันจะดีจริงๆ เหรอ?เขาจ้องมองดวงตากลมโตของมู่จื่อหาน ใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยความเขินอาย แต่เวลานั้นเอง…มู่จื่อหานใช้แขนทั้งสองข้างโอบรัดรอบคอของเขาไว้ อีกทั้งยังดึงตัวเขาเข้ามาเพื่อจูบอีกครั้งยามราตรีนี้ เสียงร้องครวญครางของมู่จื่อหานดังไปทั่วทั้งห้อง ลมหายใจที่ถูกพ่นออกมาจากปากของเธอสัมผัสเข้าที่กลางอกของเขา การได้โอบกอดกับคนที่รักมันช่างหอมหวานเสียเหลือเกิน หวานละมุนจนท
