ำให้ค่าคืนนี้น่าหลงใหลมากยิ่งขึ้น…ราตรีนี้จะติดตาตรึงใจเขาไปชั่วชีวิต………เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นอีกครั้ง ตอนที่กำลังจะลุกขึ้นจู่ๆเขาก็รู้สึกได้ว่าแขนของตัวเองเกิดอาการชาไร้ความรู้สึกขึ้นมาอย่างฉับพลัน หันกลับไปมองก็พบว่าแขนของเขากำลังรองอยู่ใต้คอของมู่จื่อหาน เธอกำลังนอนซบอยู่ที่อกของเขาอีกทั้งยังหายใจเข้าออกด้วยลมหายใจที่สม่าเสมอตอนแรกเขาแอบชะงักไปเล็กน้อย ทว่าหลังจากนั้นเขาก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนอีกทั้งยังรู้สึกว่าคนที่อยู่ข้างๆเขากำลังนอนเปลือยกายอยู่ จู่ๆ ลมหายใจของเขาก็เริ่มถี่มากขึ้นเรื่อยๆมู่จื่อหานขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะเปล่งเสียงออกมาเบาๆทันทีที่เธอลืมตาตื่นขึ้น ดวงตาของเขาและเธอก็ผสานเข้าด้วยกัน วินาทีที่เธอเห็นเขาใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่าและรีบซุกหน้ากลับเข้าไปในอ้อมกอดของเขาอีกครั้งเย่ฮวาใช้มือลูบเส้นผมของเธออย่างแผ่วเบาและสูดดมกลิ่นหอมๆ จากตัวเธอ ความรู้สึกของเขาในตอนนี้คืออยากจะกอดร่างของเธอให้กลับลงไปอยู่ใต้ลำตัวของเขาอีกสักครั้ง ทว่าตอนนี้ก็เริ่มสายแล้วอีกไม่นานเยว่เอ๋อร์ก็คงจะตื่นแล้วเช่นกัน ดังนั้นตอนนี้คงหมดเวลาที่พวกเขาจะนอนอ้อยอิ่งแบบนี้แล้ว ตอนนี้มู่จื่อหานยังคงก้มหน้าไม่พูดไม่จา จากใบหน้าที่แดงก่าของเธอก็พอเข้าใจได้ว่าเธอคงอายจนไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับเขา อีกทั้งยังพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบาราวกับเสียงของยุง “อย่ามองได้ไหม…ฉะ…ฉันจะใส่เสื้อ…”
