เย่ฮวายิ้มและปิดตาตามที่เธอบอก หลังจากนั้นมู่จื่อหานจึงลุกขึ้นจากเตียงและรีบสวมใส่เสื้อผ้าที่กองอยู่ที่พื้นด้วยความเร่งรีบเย่ฮวาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาเห็นเรือนร่างของมู่จื่อหานอย่างชัดเจน หลังจากมู่จื่อหานสวมใส่เสื้อในแล้วเธอก็หันกลับมา ทว่าทันทีที่เห็นว่าเขากำลังจ้องเธออยู่ เธอก็เบิกตาโต “นายบอกว่าจะไม่มองไม่ใช่เหรอ…”เขายิ้มด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม “ภรรยาของตัวเอง ทำไมถึงมองไม่ได้ล่ะ…”พูดจบเขาก็ลุกขึ้นจากเตียง ซึ่งตอนที่ผ้าห่มถูกเลิกขึ้นก็พบว่าเย่ฮวาน้อยกำลังตั้งตระหง่านต้อนรับเช้าวันใหม่มู่จื่อหานเปล่งเสียงร้องออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจจากนั้นก็รีบหมุนตัวหันหลังกลับไปด้วยความเขินอาย ผิวที่เคยขาวผ่องของเธอเปลี่ยนสีจนกลายเป็นสีชมพูระเรื่ออย่างฉับพลันหลังจากมู่จื่อหานสวมใส่เสื้อผ้าแล้ว เย่ฮวาก็เดินไปจุมพิตเธอเบาๆ อีกครั้ง หลังจากเปิดประตูห้องเขาก็ยืนมองมู่จื่อหานที่แอบย่องขึ้นไปด้านบนชั้นสองอย่างเงียบๆด้วยความโล่งใจจากท่าทางการเดินของมู่จื่อหานดูเหมือนว่าเธอเองก็คงจะรู้สึกเจ็บอยู่ไม่น้อย แต่เขาก็คงไม่สามารถทำอะไรได้…หลังจากปิดประตูห้อง เขาก็มองไปคราบเลือดจุดเล็กๆที่เปื้อนอยู่บนเตียง มุมปากของเขากระตุกยิ้มออกมาอย่างมีความสุข พร้อมกับสาบานในใจว่า “เย่ฮวาคนนี้ขอสัญญาว่าชั่วชีวิตนี้ฉันจะไม่ทำให้เธอเสียใจอย่างเด็ดขาด!”……ภายในร้านกาแฟใจกลางเมือง เย่ฮวาเดินขึ้นมาที่ชั้นสองและกวาดตามองไปรอบ
