ๆ ไม่นานเขาก็เจอหญิงสาวรูปร่างหน้าตาสวยสะดุดตานั่งอยู่ที่โต๊ะซึ่งติดกับหน้าต่างหญิงสาวที่สวยสะดุดตาคนนี้อายุราวๆ 25-26 ปีท่าทางของเธอดูเงียบขรึมและดูยากเกินกว่าที่จะเข้าถึงได้เธอสวมใส่ด้วยเสื้อสูทและกระโปรงสั้นที่เผยให้เห็นเรียวขายาว ภาพตรงหน้าทำให้เย่ฮวาแอบกลืนน้าลายเบาๆได้เห็นสาวสวยแบบนี้ผู้ชายทุกคนก็ต้องรู้สึกใจเต้นตึกตักเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว แต่เขารู้ดีว่าวัตถุประสงค์ที่เดินทางมาที่นี่ในวันนี้ไม่ใช่เพราะมาเหล่สาวตอนที่เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหยินเมิ่ง เธอก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับยื่นมือออกมา “สวัสดีค่ะคุณเย่ฮวา ฉันหยินเมิ่ง ฉันเคยเจอคุณตอนแข่งขันออฟไลน์ศึกตัดสินใต้หล้าครั้งหนึ่งแล้ว”เย่ฮวายิ้มและพยักหน้าตอบกลับไป “ครับ”หยินเมิ่งกวาดตามองเขาก่อนจะผายมือเพื่อเชิญให้เขานั่งลง จากนั้นเธอก็เรียกพนักงานเพื่อสั่งกาแฟให้เย่ฮวาหนึ่งแก้วเมื่อมาถึงหยินเมิ่งก็ไม่อ้อมค้อม เธอหยิบโน้ตบุคออกมาและเงยหน้ายิ้มให้เขา “รบกวนคุณเย่ฮวาหยิบหมวกเกมให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?”วัตถุประสงค์ในวันนี้ก็คือสิ่งนี้ แน่นอนว่าเขาต้องยื่นหมวกให้เธออย่างไม่ลังเลอยู่แล้วหยินเมิ่งรับหมวกของเขาไปจากนั้นก็เริ่มตรวจสอบหมวกใบนี้ทันที เธอได้เสียบชิปสีทองเข้าไปในหมวกเกมอย่างคล่องแคล่วหลังจากผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็ยื่นหมวกให้กับเขาและพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณเย่ฮวาคะ หมวกของคุณได้รับการตรวจสอบแล้วและไม่พบว่ามีปัญหาอะไร ตอนนี้ฉันปรับหมวกให้
