ยความงุนงง “ท่านผู้อาวุโสใช่ท่านหรือเปล่า?”เธอพยักหน้าเบาๆ “ใช่แล้ว เส้นทางที่ยาวไกลเช่นนี้เต็มไปด้วยอุปสรรคมากมาย หากเป็นคนธรรมดาทั่วไปคงต้องใช้เวลาไม่ต่ากว่าสามวัน ทว่าเจ้ากลับใช้เวลาเดินทางมาที่นี่เพียงแค่ครึ่งวันเท่านั้น ไม่เลว”ได้ยินเธอพูดเช่นนั้นเขาก็รู้ได้ในทันทีว่าหญิงชราผู้นี้คงเป็นคนที่เคยอาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ ทว่าที่ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจก็คือทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ ระยะห่างที่ห่างไกลขนาดนั้นแต่เธอกลับเดินทางมาถึงที่นี่เร็วกว่าเขาเสียอีก อย่าบอกนะว่าเธอมีสัตว์พาหนะระดับสูง?แต่เมื่อกวาดตามองไปรอบๆ ก็ไม่พบสัตว์พาหนะตัวใดอยู่บริเวณนี้ ภายในหมู่บ้านแห่งนี้ดูเหมือนว่าจะมีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้นเย่ฮวายื่นดาบยาวและแผนที่หนังแกะให้หญิงชรา ทว่าเธอกลับส่ายหน้าและผายฝ่ามือที่มีรอยเหี่ยวขึ้นมาจากนั้นดาบยาวก็ลอยกลายอากาศและเปลี่ยนเป็นผุยผงก่อนจะรวมเข้าด้วยกันเป็นแผ่นป้ายคำสั่งสีม่วงแม้ว่านี่จะเป็นครั้งนี้ที่เขาได้เห็นแผ่นป้ายชิ้นนี้ แต่เขารู้ดีว่าแผ่นป้ายชิ้นนี้คงเหมือนกับแผ่นป้ายชิ้นอื่นๆ ที่เขาได้รับก่อนหน้านี้ เพราะรูปร่างรวมถึงเนื้อสัมผัสต่างๆ บอกเขาว่ามันไม่ได้มีความแตกต่างจากชิ้นอื่นๆ เลยแผ่นป้ายร่างเงาค่อยๆ ลอยมาอยู่บนฝ่ามือของเขาหญิงชราพูดด้วยรอยยิ้ม “เจ้าผ่านแบบทดสอบของข้าแล้วตลอดเวลาที่เจ้าเดินทางมาที่นี่ เจ้าทำมันอย่างตั้งใจและไม่คิดจะหยุดพัก เจ้าสามารถเคลื่อนไหวได้อย่
