มู่จื่อหานก้าวเท้าเดินออกมาจากห้องช้าๆ ตอนที่เดินออกมาก็พบว่าเธอสวมใส่เสื้อกลับไปตามเดิมแล้ว แต่ผมเผ้ายังยุ่งเหยิงนอกจากนี้ใบหน้าของเธอก็ยังแดงก่าจนดูมีพิรุธอย่างมากเยว่เอ๋อร์หรี่ตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นเธอก็ยกกำปั้นขึ้นทุบอกเย่ฮวาเบาๆ “พี่เย่ฮวานายนี่ไม่ใช่ลูกผู้ชายเลยนะ ได้นอนกับสาวน้อยผู้งดงามตั้งคืนนึงแต่กลับไม่ได้…หึ่มๆๆ กันเลยเหรอ?!”ถุย! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมารบกวนตอนที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ป่านนี้ก็คงได้หึ่มๆๆ กันไปนานแล้ว!!!เย่ฮวากระตุกยิ้มด้วยรอยยิ้มแข็งทื่อ จากนั้นก็หันไปพูดกับมู่จื่อหาน “เอาล่ะๆ มู่จื่อหานรีบไปล้างหน้าล้างตาเถอะ รีบกลับบ้านพร้อมเยว่เอ๋อร์ได้แล้ว ยัยนี่นับวันยิ่งรับมือยากมากขึ้นทุกที”มู่จื่อหานพยักหน้าเบาๆ และเดินกลับเข้าไปในห้องน้าเย่ฮวายืดแขนขึ้นเพื่อบิดขี้เกียจและหาวฟอดใหญ่หลังจากนั้นเขาก็หมุนตัวถอยออกไปหนึ่งก้าว แต่จู่ๆ หน้าเล็กๆ ของเยว่เอ๋อร์ก็ขยับเข้ามาใกล้เขาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน เธอจ้องมองริมฝีปากของเขาไม่วางตา ขณะที่เย่ฮวาก็รีบแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นและพูดด้วยท่าทางที่สงบนิ่งว่า “มองอะไรของเธอเนี่ย…”ผ่านไปไม่กี่วินาทีเธอก็ยิ้มด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “เปล๊า~แค่ก็อยากจะบอกว่า…อรุณสวัสดิ์นะคะพี่เย่ฮวา~~”ได้ยินเธอกล่าวทักทายแบบนั้นเขาก็ตอบกลับไปสั้นๆ“อรุณสวัสดิ์” ทว่ากลับไม่คิดที่จะหันไปสบตากับเธอหลังจากผ่านไปไม่กี่นาทีมู่จื่อหานก็เดินออกมา คว
