แสงจันทราค่อยๆ สว่างขึ้นผ่านม่านหมอกสีแดงชาดจากความงามที่พบเห็นได้ทุกวันทว่าบัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นความมืดที่แปลกประหลาดเกินกว่าจะหาสิ่งใดเทียบเทียมบัดนี้ภายในเกมกำลังเข้าสู่ช่วงกลางดึกแล้ว ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่เวลาภายในโลกแห่งความเป็นจริงก็เริ่มเข้าสู่ช่วงดึกแล้วเช่นกันช่วงมื้อดึกหลังจากมู่จื่อหานเห็นเย่ฮวายังไม่ยอมออกจากระบบ เธอจึงเดินมาจากทางด้านหลังและกอดเย่ฮวาไว้พร้อมกับใช้ใบหน้าที่ขาวนวลซบลงบนแผ่นหลัง เธอพูดด้วยน้าเสียงสะอึกสะอื้น “เย่ฮวาพอเถอะ ทำแบบนี้ร่างกายจะแย่เอานะ”ดวงตาของเขาเริ่มมีเส้นเลือดฝอยปรากฏขึ้นอย่างเห็นได้ชัด การต่อสู้ตลอดทั้งวันทำให้ร่างกายของเขาเจอกับความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา ทว่าตอนนี้ค่าชื่อเสียงของเขายังเหลืออีกครึ่งหนึ่ง บางทีเขาอาจจะรับมือกับมันได้จนถึงเช้าของวันพรุ่งนี้หรืออาจจะนานกว่านั้นเย่ฮวายิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่นก่อนจะกล่าวด้วยเสียงที่อ่อนโยน “เสี่ยวหาน ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วงฉันและฉันก็รู้ดีว่าเธอรู้สึกได้ถึงความรู้สึกทั้งหมดที่อยู่ภายในใจของฉัน แต่ฉันมีเป้าหมายในเกมชัดเจนตั้งแต่แรกเริ่มนั่นก็คือตะลุยทั่วทุกสารทิศ แต่หลังจากที่ฉันเข้ามาในโลกใบนี้ฉันก็เพิ่งรู้ว่าเป้าหมายของฉันมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเลย ยิ่งความสามารถแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ความรับผิดชอบก็หนักขึ้นมากเท่านั้น ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจและยืนอยู่ที่นี่ฉันก็จะไม่ยอมแพ้ ถ้าหากเมืองว่านต่าวถูกต
