ีจนเมืองแตกก็เท่ากับว่าเซิร์ฟเวอร์จีนทั้งหมดกำลังเจอกับหายนะ”“แต่…”มู่จื่อหานสะอึกสะอื้น “ฉันไม่อยากให้นายทำแบบนี้ฉันไม่อยากให้นายฝืนจนร่างกายทรุดลงนะ…”เขากระตุกยิ้มออกมาเพื่อปลอบโยนเธอด้วยรอยยิ้มขมขื่น เขารู้สึกได้ถึงหยาดน้าตาที่หยดลงบนแผ่นหลังของตัวเอง ทว่าเขาไม่คิดที่จะปล่อยดาบในมือ เขาหมุนตัวเพื่อดึงเธอออกจากสนามรบที่เหม็นคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดขณะที่ดาบในมือยังคงต้านการโจมตีของศัตรูเหล่านั้นอย่างไม่หยุดหย่อนเขาเข้าใจดีว่ามู่จื่อหานรู้สึกอย่างไรในตอนนี้ เขาใช้เวลาอยู่ที่นี่ทั้งวันแม้ว่าท้องจะเริ่มประท้วงเพื่อให้เขาออกไปกินข้าวแล้ว แต่เขาก็ยังดึงดันที่จะสู้กับผู้เล่นเซิร์ฟเวอร์อเมริกาต่อ เพราะเขารู้ดีว่าหากออกไปจากที่นี่เพียงแค่วินาทีเดียวเขาคงสูญเสียเมืองหลักแห่งนี้อย่างสมบูรณ์เขาสู้กับคนเหล่านั้นไปพลาง หันไปปลอบใจมู่จื่อหานไปพลาง ค่าชื่อเสียงของเขาหมดเมื่อไหร่ก็คงถึงเวลาที่เขาจะออกไปกินข้าวและพักผ่อนอย่างจริงๆ จังๆ เสียที แม้ว่ามู่จื่อหานจะเป็นห่วงเขามากขนาดไหนแต่ด้วยความปรารถนาอันแรงกล้านี้ เธอจึงไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของเขาได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงแค่อยู่ข้างเย่ฮวาอย่างเงียบๆ……สนามต่อสู้ที่น่ากลัวมากที่สุดในเวลานี้คือสนามรบระหว่างเซิร์ฟเวอร์อเมริกาและจีน ความน่าประหลาดใจก็คือตอนนี้คนของเซิร์ฟเวอร์อเมริกามีกองทัพมากกว่าหลักล้านคน ทว่ากลับถูกผู้เล่น CVG อันดับสามของจีนเพีย
