ี่จะลุกขึ้นยืนเพื่อสู้ต่อไป ในขณะเดียวกันเขาก็หันไปบอกให้ทุกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังแยกย้ายกันออกไปพักผ่อน หากเขาไม่สามารถรับมือกับคนเหล่านี้ได้เขาจะเป็นคนเรียกคนเหล่านั้นกลับมาช่วยอีกครั้งด้วยตัวเองอันที่จริงทุกคนต่างก็รู้ดีว่าถ้าหากเขารับมือไม่ไหวพวกเขาก็คงแพ้ราบคาบเช่นกันแม้แต่เย่ฮวาก็รู้ดีว่าถ้าหากเขาไม่สามารถรับมือได้เขาก็คงไม่บากหน้าทักไปหาคนอื่นๆ ให้เสียเวลาเหมือนกันเพราะไม่มีประโยชน์ที่จะเรียกให้พวกเขามาสละชีวิตตัวเองอยู่ที่นี่ คนเหล่านั้นยอมอยู่เป็นเพื่อนเขาตลอดทั้งวันก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าพวกเขาทำเพื่อส่วนรวมจริงๆ ไม่ว่าครั้งนี้จะเสียเมืองว่านต่าวไปหรือไม่แต่สิ่งที่สามารถยืนยันได้ก็คือทุกคนต่างเป็นวีรบุรุษผู้กล้าหาญในสงครามครั้งนี้อย่างสมศักดิ์ศรีช่วงตีสามหลังจากมู่จื่อหานหันมาบอกเขาว่าจะออกจากเกมเธอก็ออกจากระบบไปในทันที เดิมทีเขาคิดว่ามู่จื่อหานคงจะร้องจนเหนื่อยและเธอก็คงอยากจะนอนพักผ่อนจริงๆ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหลังจากผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมงเขาก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่บริเวณแผ่นหลังของเขาอีกครั้งมันไม่ใช่ความรู้สึกภายในเกมแต่เป็นร่างกายที่สัมผัสเข้ากับร่างของของเขาในโลกแห่งความเป็นจริง เขารู้สึกได้ถึงความสดชื่นที่แตะปลายจมูกขณะยื่นมือไปสัมผัสมือเล็กที่อ่อนนุ่มราวกับไร้กระดูกข้างนั้น ต่อให้มองไม่เห็นด้วยตาแต่เขาก็รู้สึกได้ด้วยใจนอกจากเธอจะไม่รีบเข้านอนแล้วยังจะขับ
