รถมาหาเขากลางดึกอีกอันที่จริงร่างกายของเขาอิดโรยมานานแล้ว จนแอบมีความคิดแวบเขามาในหัวว่าไม่อยากจะอยู่คุ้มกันที่นี่อีกต่อไป แต่เป็นเพราะมู่จื่อหานจึงทำให้เขากลับมาสดชื่นและมีเรี่ยวแรงอีกครั้ง เขายังคงยืนหยัดในสนามต่อสู้และใช้ดาบในมือสู้กับคนเหล่านั้นด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มีราวกับเป็นกำแพงหนาชั้นสุดท้ายของเมืองว่านต่าวแห่งนี้!……ตอนนี้ผู้เล่นเซิร์ฟเวอร์อเมริกาเริ่มโจมตีเมืองว่านต่าวอย่างจริงจังแล้ว หลังจากเวลาผ่านไปอีกวันผู้เล่นเซิร์ฟเวอร์อเมริกาก็กลับมากระปี้กระเป่ามากกว่าก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด นอกจากนี้การโจมตีก็เริ่มดุเดือดและรวดเร็วมากยิ่งขึ้น ตอนนี้ค่าสเตตัสของเขาคงยากเกินกว่าที่จะรับมือคนเหล่านี้ได้แล้ว เขาจึงหันไปมองเม่ยเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆสาวน้อยผู้ฉลาดปราดเปรื่องรับรู้ความคิดของเขาในทันที เธอจึงยิ้มด้วยรอยยิ้มสดใสและตอบกลับมาด้วยเสียงอ่อนโยน “พี่ชายอย่าได้กังวลใจ เม่ยเอ๋อร์จะอยู่เคียงข้างพี่ชายตลอดไป ไม่ต้องเป็นห่วงข้านะ”หลังจากผ่านไปได้ไม่กี่วินาทีให้หลังผู้เล่นเซิร์ฟเวอร์อเมริกาก็เริ่มล้มตายไปอีกกลุ่มหนึ่ง เสียงเม่ยเอ๋อร์ดังขึ้นพร้อมกับหางที่งอกออกมาเก้าหางซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อนขณะที่เธออยู่ในร่างของมนุษย์ นอกจากนี้ยังมีแสงสว่างบนหางหางหนึ่งเจาะผ่านร่างของเขาพร้อมๆ กับเสียงจากระบบที่ดังขึ้นข้างหู“ติ๊ง!”“แจ้งเตือนจากระบบ: สัตว์เลี้ยงของท่าน [แมววิญญาณเก้าหาง––––เม่ย
