เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้นเริ่มต้นด้วยแสงสุริยันที่สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามากระทบบนใบหน้าของเย่ฮวา เขาหรี่ตาและเปล่งเสียงออกมาจากลำคอเบาๆ ด้วยความงัวเงียแสงของเช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้วเป็นเพราะต้องหยุดพักฟื้นเป็นเวลานาน ดังนั้นตอนนี้เขามีเวลาเพิ่มมากขึ้นแล้วจึงตัดสินใจไปวิ่งออกกำลังกายเพื่อปลุกร่างกายของตัวเองให้กระฉับกระเฉงมากยิ่งขึ้นหลังจากออกกำลังกายครบครึ่งชั่วโมงเขาก็กลับมาอาบน้าและออกไปกินข้าวเช้าที่ปากทางเข้าหมู่บ้านพร้อมกับเจ้ากวาจื่อ หลังจากสั่งซาลาเปามาสี่เข่งและน้าเต้าหู้อีกสองถ้วยพวกเขาก็เดินมาหาที่นั่งด้านในร้านเจ้ากวาจื่อลูบผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเองพลันพูดด้วยรอยยิ้ม “เย่ฮวา ได้ยินมาว่าแกจะเปิดร้านอาหารเหรอทำไมไม่บอกฉันสักคำเลยวะ”เย่ฮวายกนิ้วขึ้นมาเขี่ยขี้มูก “ฉันเพิ่งเริ่มได้ไม่นาน ก็เลยคิดว่าถ้าจัดการทุกอย่างและผ่านช่วงนี้ไปแล้วค่อยบอก”กวาจื่อแสยะยิ้ม “คนแบบแกนี่จริงๆ เลยนะ มีเรื่องอะไรก็ชอบเก็บไว้ในใจตลอด ฉันรู้จักกับพวกช่างรับเหมาฉันพอมีช่องทางติดต่อเรื่องพวกนี้ให้แกได้ อยากให้ฉันช่วยไหมล่ะ?”ได้ยินเช่นนั้นเย่ฮวาก็แอบรู้สึกดีใจขึ้นมา แต่ท้ายที่สุดเขาก็ปฏิเสธกลับไป “ไม่เป็นไร ฉันหาบริษัทรับเหมาตกแต่งภายในไว้เรียบร้อยแล้ว อีกอย่างเงินมัดจำก็จ่ายไปแล้วด้วย”กวาจื่อยักไหล่และไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จพวกเขาก็แยกย้ายกันกลับห้องทันที……หลังจากเข้าเกมเย่ฮวา
