ณ สนามบินเมืองปักกิ่ง เย่ฮวาแหงนหน้ามองเครื่องบินที่ทะยานขึ้นสู่ท้องนภาพลันกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า“หลงส่าว กลับไปพวกเราไปปรึกษากับชิงฮว่าซางเกี่ยวกับแผนโดยรวมของสงครามกลางเมืองในครั้งต่อไปกันดีกว่านะ”โม่อี้หลงส่าวยิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ดูเหมือนว่าเซิร์ฟเวอร์อินเดียคงอยากให้พวกเราเข้าไปบุกโจมตีเมืองหลักของยุโรปให้ได้เลยสินะ”เย่ฮวายักไหล่ “ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปเถอะ ครั้งก่อนคนพวกนั้นก็ฆ่าคนของเราไปไม่น้อยเหมือนกัน การเจรจาในครั้งนี้ถ้าเราช่วยเหลือก็เท่ากับเป็นสินน้าใจ แต่ถ้าเราไม่ช่วยก็ไม่ได้เสียหายอะไร คนพวกนั้นทำอะไรเราไม่ได้หรอก”โม่อี้หลงส่าวพยักหน้าและถามต่อไปว่า “คืนนี้นายจะพักที่ไหนล่ะ? ฉันช่วยนายหาโรงแรมให้ได้นะ”เย่ฮวาโบกมือปฏิเสธ “ฉันซื้อตั๋วรอบบ่ายสองไว้แล้วช่วงนี้ค่อนข้างยุ่งคงอยู่ที่นี่นานไม่ได้”“โอเค ตามที่นายสะดวกเลย”“อื้อ”……เย่ฮวากลับมาถึงที่พักตอนห้าโมงเย็น ตอนมาถึงที่ห้องก็พบว่าเจ้ากวาจื่อยังอยู่ในเกม เขาจึงทำอาหารรอเจ้ากวาจื่อไปพลางๆ ทว่าตอนที่หมอนั่นออกจากเกมและเห็นเย่ฮวากลับมาถึงที่พักก็ตกใจราวกับเห็นผี หมอนั่นคงคิดว่าเขาจะค้างคืนอยู่ที่ปักกิ่งและไม่ได้กลับมาที่นี่คืนนี้สินะหลังจากกินมื้อค่าและอาบน้าแต่งตัวแล้ว พวกเขาก็แยกย้ายกันกลับเข้าเกมอีกครั้ง เมื่อเข้าสู่ระบบสิ่งแรกที่เย่ฮวาทำคือติดต่อชางห่ายเกอ เนื่องจากโอสถอายุยืนมีความสามารถในการฟื้นฟูชีวิตที่น่าทึ่งมาก และวันมรื
