มาหยุดอยู่หน้าห้องวีไอพีห้องหนึ่ง โม่อี้หลงหลินเปิดประตูเข้าไปด้านในโดยมีเย่ฮวาเดินตามหลังไปติดๆภายในห้องมีผู้ชายนั่งอยู่ด้านในทั้งหมดสามคน เย่ฮวารู้จักโม่อี้หลงส่าวอยู่แล้วทว่าอีกสองคนที่เหลือกลับเป็นชายแปลกหน้าที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ได้ว่าพวกเขาคืออินดราและมายะจากประเทศอินเดียทั้งสามคนลุกขึ้นยืนเพื่อต้อนรับเขา โม่อี้หลงส่าวยื่นมือมาจับมือทักทายเย่ฮวาเป็นคนแรก จากนั้นเขาก็เริ่มพูดแนะนำอย่างเป็นทางการ “นี่คือสมิธคนที่ใช้ชื่อไอดีในเกมว่ามายะ พูดจีนได้เลยนะ พวกเขาฟังภาษาจีนออก”เย่ฮวายื่นมือออกไปจับมือกับมายะและพูดด้วยรอยยิ้ม“สวัสดี”อีกฝ่ายหันมายิ้มให้เขาและพูดด้วยภาษาจีนที่ค่อนข้างเพี้ยน “สวัสดีอีเย่กูโจว นายเก่งมาก ครั้งก่อนที่ทำสงครามกับนายยากเกินกว่าที่จะลืมได้”เย่ฮวาโบกมือปฏิเสธพัลวัน “ไม่ขนาดนั้นหรอก”โม่อี้หลงส่าวแนะนำต่อ “ส่วนคนนี้คือคูไน คนที่ใช้ชื่อไอดีว่าอินดรา ”เย่ฮวายื่นมือออกไปจับมืออีกฝ่าย การพูดคุยกันอย่างเป็นทางการเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเท่าไหร่นัก ทั้งสามคนรวมถึงโม่อี้หลงหลินต่างก็สวมใส่ด้วยชุดสูทเป็นทางการ มีเขาเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นที่ใส่เสื้อยืดที่ซื้อมาจากแผงลอยตลาดนัดกลางคืนตัวละ 15หยวน ดูไม่มีความภูมิฐานเอาเสียเลยแม้ว่าอินดราจะยิ้มให้เขาแต่สายตาของอีกฝ่ายกลับแฝงไปด้วยความดูถูกดูแคลน เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองอาจจะคิดมากไปเอง ทว
