ทรศัพท์และเปิดกล้องเพื่อเตรียมถ่ายรูปทันทีเย่ฮวายกสองนิ้วเพื่อถ่ายรูปเซลฟี่กับเด็กน้อยคนนั้นหลังจากนั้นก็เซ็นลายเซ็นด้วยชื่อไอดีในเกมลงบนสมุดเล่มเล็กของเขาชายวัยกลางคนถามเด็กน้อยคนนั้นด้วยความสงสัย“ลูกรู้จักด้วยเหรอ?”“โถ่~ พ่อกับแม่ไม่รู้จักเหรอครับ เขาคืออีเย่กูโจวเลยนะ…”เด็กคนนั้นกลืนน้าลายลงคออึกใหญ่แล้วพูดต่อไปว่า“เขาคือผู้เล่นอันดับหนึ่งของเกมเสมือนจริงในเซิร์ฟเวอร์จีน เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาฆ่าผู้เล่นเซิร์ฟเวอร์อื่นเพียงลำพังมากถึง 400,000 คน ในโลกของเกมเสมือนจริงทั่วทั้งโลกไม่มีใครไม่รู้จักชื่อของเขา”เย่ฮวาโบกมือปฏิเสธ “ไม่ถึงขนาดนั้นสักหน่อย มันก็แค่เกมเท่านั้นแหละ เอ่อ…คุณกัวครับ พวกเรามาคุยธุระกันเลยนะครับ”เย่ฮวาเรียกให้พนักงานนำอาหารเข้ามาเสิร์ฟ ครั้งนี้เขาสั่งอาหารชุดใหญ่ราคา 3,000 หยวนเพื่อคุยธุรกิจกับคนเหล่านั้น ทว่าถึงแม้ว่าราคาจะสูงแต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาขาดทุนแม้แต่น้อย!กัวฟู่กุ้ยมองเขาด้วยความเคารพซึ่งอาจจะเป็นเพราะได้ยินในสิ่งที่ลูกชายพูดก่อนหน้านี้ ทว่าจู่ๆ เขาก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังว่า “คุณจะเช่าอาคารของพวกผมจริงๆเหรอ?”เย่ฮวายิ้ม “มาถึงที่นี่แล้ว ผมก็ต้องอยากเช่าจริงๆ สิครับ…”
