หน้า “ไอเท็มดูดเลือดของนักเวทย์มีจำนวนน้อยมาก เมื่อสองวันก่อนที่ร้านประมูลของเมืองลั่วเซียวมีแหวนดูดเลือด 12% ระดับสวรรค์สำหรับนักเวทย์ตั้งขายประมูลด้วยนะ แหวนชิ้นนี้โม่อี้หลงส่าวซื้อไปในราคา 19 ล้านเหรียญทอง ถ้าหากของชิ้นนี้ไปวางขายคงทำให้ฉันร่ารวยเหลือกินเหลือใช้ไปทั้งชาติเลยมั้งเนี่ย”ได้ยินเธอพูดเช่นนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า “เธอคงไม่ได้คิดจะขายไอเท็มชิ้นนี้แล้วออกจากเกมเพื่อไปเสวยสุขนอกเกมหรอกใช่ไหม?”เธอเปล่งเสียงหึออกมาเบาๆ “เห็นฉันเป็นคนจิตใจไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ?”“สาวน้อยอย่าพูดแบบนั้นสิ~”เย่ฮวาถือวิสาสะดึงมือเธอและวางพัดลงไปบนฝ่ามือ“เธอเอาไปเถอะ ฉันเชื่อใจเธอ~”เสี่ยวตูฉงพยักหน้าด้วยใบหน้าแดงก่า หลังจากนั้นเขาก็เก็บเหรียญทองและยื่นมันให้กับเธอทั้งหมด “ช่วงนี้ตั้งใจเก็บเลเวลด้วยนะ เลเวล 100 ให้ทันก่อนสงครามกลางเมืองครั้งต่อไปล่ะ ฉันต้องไปทำธุระต่อแล้ว”“อื้อ แล้วเจอกันนะหัวหน้า”“แล้วเจอกัน”……เงาของเย่ฮวาค่อยๆ หายไป จากนั้นเขาก็ถอดหมวกออกเพื่อดูเวลาซึ่งตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามโมงตรงแล้วเขาจึงรีบเก็บเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้เพื่อเตรียมตัวย้ายออกจากที่นี่ใช้วันพรุ่งนี้ผ่านไปได้ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ตอนที่เขาเปิดประตูก็พบว่ามู่จื่อหานยืนอยู่ด้านหน้าประตูและกำลังมองมาที่ตน “ฉันเห็นนายออฟไลน์น่ะ กำลังเก็บของอยู่เหรอ?”เย่ฮวายักไหล่และเดินกลับเข้าไปด้านในห้อง มู่จื่อหานเดินตามเข้ามาแ
