ละปิดประตูห้องลงอย่างเงียบๆ เขาก้มหน้าก้มตาเก็บของต่อพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คืนนี้ว่าจะนอนเร็วกว่าปกติก็เลยออกมาเก็บของให้เรียบร้อยก่อนไม่งั้นพรุ่งนี้คงได้ลืมนู่นลืมนี่อีก”มู่จื่อหานเดินมาข้างๆ เย่ฮวาพร้อมกับยื่นมือเล็กๆ มาวางบนหลังมือของเขา เขาเงยหน้ามองเธอขณะที่เธอเองก็จ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมายมากมาย “ฉัน…ฉัน…”เย่ฮวายืดตัวและจับแก้มที่แสนจะนุ่มนิ่มของเธอ เขาใช้นิ้วโป้งปาดน้าตาที่หางตาของเธออย่างแผ่วเบา “ยัยบ๊อง ร้องไห้ทำไมเนี่ย เราไม่ได้แยกจากกันตลอดชีวิตสักหน่อย ฉันก็แค่ย้ายไปอยู่ที่ใหม่ก็เท่านั้น ขับรถแค่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง…”มู่จื่อหานถลาเข้ามากอดเขาพร้อมกับร้องไห้งอแง“ฉันไม่อยากให้นายไป…”เขารู้สึกได้ถึงหยาดน้าตาที่เปื้อนเสื้อของเขาจนเปียกชื้น เย่ฮวายิ้มด้วยรอยยิ้มชมชื่นทว่ากลับพูดไม่ออก อันที่จริงเขาเองก็ไม่อยากไปจากที่นี่ แต่ผู้ชายจะพึ่งพิงอยู่ที่บ้านของผู้หญิงที่ตัวเองรักโดยไม่ทำอะไรนอกจากกินนอนและเล่นเกมได้อย่างไรกันมู่จื่อหานร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขานานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ อาจจะหนึ่งนาทีหรืออาจจะยาวนานเป็นชั่วโมงเขาเองก็ไม่แน่ใจเช่นกัน คงเป็นเพราะความอบอุ่นที่อยู่ในอ้อมกอดนี้จึงทำให้เขาลืมทุกสิ่งอย่างรวมถึงเวลาด้วยเช่นกัน
