ได้กินข้าวกับลูกสาวสุดที่รักครึ่งเดือนแล้วจะให้พ่อมาช้าได้ยังไงกันล่ะ~”ลินดาเดินออกมาจากห้องครัวจากนั้นเธอก็พูดกับคุณมู่ด้วยความนอบน้อม “คุณผู้ชาย ดิฉันเตรียมกับข้าวไว้เรียบร้อยแล้ว ให้ดิฉันเสิร์ฟอาหารเลยไหมคะ?”คุณมู่หันไปยิ้มให้เธอ “จัดอาหารได้เลย”เยว่เอ๋อร์รีบวิ่งเข้าไปในห้องครัวและตะโกนด้วยความกระตือรือร้นว่า “ลินดา เดี๋ยวฉันช่วยนะ~”……“นายจะย้ายออกจริงๆ เหรอ?” หลังจากคุณมู่นั่งลงที่โต๊ะอาหารเขาก็เอ่ยถามด้วยเสียงแผ่วเบาเย่ฮวาเม้มปากและพยักหน้าตอบกลับไป “ผมอยู่ที่นี่มาเดือนกว่าแล้ว บาดแผลก่อนหน้านี้ก็หายดีจนเกือบทั้งหมด อีกอย่างผมเองก็มีแผนเตรียมไว้แล้ว จะให้ผมอยู่ที่นี่ต่อไปคงจะไม่ได้ครับ”คุณมู่มองเย่ฮวาด้วยความอ่อนโยน หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเขาก็ยืดตัวตรง “โอเค! ในเมื่อนายตัดสินใจที่จะย้ายออกไปฉันก็จะไม่ห้าม ว่าแต่นายมีที่พักใหม่หรือยัง?อยากให้ฉันช่วยหาให้ไหม?”เย่ฮวารีบโบกมือปฏิเสธ “อย่าดีกว่าครับคุณลุง ผมมีที่พักอยู่แล้วแค่ย้ายกลับไปก็อยู่ได้เลย แถมเดือนหน้าก็จะเปิดเทอมแล้วด้วย ถึงเวลานั้นผมคงย้ายเข้าไปพักในหอพักมหาวิทยาลัยครับ”คุณมู่พยักหน้า “นายมีอะไรให้ช่วยเหลือก็บอกฉันได้นะ ฉันยินดีช่วยเหลือนายเต็มที่”เย่ฮวารีบโบกมือพัลวัน “คุณลุงพูดเกินไปแล้วครับเรื่องเล็กน้อยผมจัดการเองได้ครับ”เย่ฮวาและคุณมู่พูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง ส่วนสองสาวมู่จื่อหานและเยว่เอ๋อร์ก็นั่งด้วยสีหน้าโศกเศร้าอ
