ย่างเงียบๆ ดูเหมือนว่าพวกเธอคงไม่อยากให้เขาย้ายออกไปจากที่นี่ทว่าเย่ฮวาเป็นคนหนักแน่น ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่ควรขลุกอยู่ที่นี่และใช้ชีวิตหมดไปกับการเล่นเกมตลอดทั้งวันนอกจากนี้เขาไม่มีทางที่จะเกาะผู้หญิงโดยไม่ยอมทำอะไรแน่ๆ เนื่องจากก่อนหน้านี้เขาได้รับบาดเจ็บและเขาก็เกรงใจคุณมู่ดังนั้นจึงยอมพักอยู่ที่นี่ แต่ตอนนี้ร่างกายของเขาหายดีแล้วและถึงเวลาที่เขาควรจะย้ายออกไปเสียทีหลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จคุณมู่ก็นั่งพูดคุยต่อครู่หนึ่งก่อนจะกลับไป ส่วนเย่ฮวาก็โทรหาเจ้ากวาจื่อเพื่อให้หมอนั่นเตรียมตัว คืนนี้เขาจะเก็บของและย้ายออกในวันพรุ่งนี้เช้าหลังจากจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เย่ฮวาก็กลับเข้าไปในห้องเพื่อเข้าเกมอีกครั้ง ตอนที่เขาเข้ามาก็พบว่าเสี่ยวตูฉงกำลังเก็บเลเวลอยู่ ดูเหมือนว่าเธอจะมาเร็วกว่าเวลาเวลาที่นัดไว้หลายสิบนาที หลังจากดึงเธอเข้ามาอยู่ในปาร์ตี้เขาก็ถามเธอว่า “ทำไมเข้าเกมเร็วจัง?”เสี่ยวตูฉงพยักหน้า “วันนี้วันหยุดก็เลยมีเวลาค่อยข้างมาก ฉันก็เลยเข้ามาเก็บเลเวลรอเวลาน่ะ”เย่ฮวาเดินมาข้างๆ เพื่อเก็บเลเวลเป็นเพื่อนเธอจากนั้นเขาก็ถามขึ้นมาว่า “เธอยังดูเด็กอยู่เลยนะ ยังเรียนอยู่หรือเปล่า?”เธอหน้าแดง “เปล่า ฉันเรียนจบแล้ว ตอนนี้ฉันเป็นผู้จัดการอยู่ที่ร้านอาหารที่เซินเจิ้นน่ะ”ได้ยินเธอพูดเช่นนี้ดวงตาของเขาก็เป็นประกายแวววาวขึ้น อันที่จริงเขาเองก็มีความคิดอยากจะเปิดร้านอาหารเช่นกัน ตอนนี้เข
