ขาบอกว่าจะมาหาเย่ฮวาถึงที่วิลล่าในตอนค่าของวันนี้ แต่เป็นเพราะมู่จื่อหานพูดโน้มน้าวใจเขาจึงตัดสินใจที่จะมาหาในคืนพรุ่งนี้แทน เนื่องจากวันนี้ต้องใช้เวลาถึงเที่ยงคืนก่อนที่สงครามกลางเมืองจะสิ้นสุดลง ถ้าหากให้คุณมู่มาหาวันนี้เกรงว่าพวกเขาคงไม่มีเวลาที่จะกล่าวทักทายหรือนั่งพูดคุย“ต๋อม~”หินก้อนหนึ่งถูกโยนลงกลางทะเลสาบจนเกิดเป็นคลื่นน้ากระจายตัวออกจากกันหลายวง มู่จื่อหานพิงศีรษะของเธอมาที่บ่าของเย่ฮวาพร้อมกับจ้องมองวิวทิวทัศน์ที่อยู่ตรงหน้าโดยไม่พูดไม่จา พวกเขาทั้งสองนั่งอยู่ริมทะเลสาบท่ามกลางความเงียบสงัด โดยไม่มีคำพูดใดๆเล็ดลอดออกมาจากปากพวกเขา มีเพียงแค่ความสุขที่อัดแน่นอยู่ภายในใจหลังจากเวลาผ่านไป มู่จื่อหานก็เอ่ยถามขึ้นมาว่า “เย่ฮวา หลังจากย้ายออกไปแล้วนายจะทำอะไรต่อเหรอ?ตอนนี้ยังไม่เปิดเรียนเลยนะ”เย่ฮวายิ้ม “ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ก็เพราะต้องการใบปริญญาไปยื่นสมัครงานและใช้ชีวิตผ่านไปวันๆ อย่างสงบสุข แต่เกมหลิงเกิงเปลี่ยนความคิดของฉัน แผนที่ฉันวางไว้ก่อนหน้านี้ไม่ได้ตอบโจทย์ฉันในตอนนี้แล้วล่ะ”มู่จื่อหานเอียงศีรษะถามเขา “แล้วตอนนี้แผนของนายคืออะไร…”เย่ฮวายิ้ม “ก่อนหน้านี้ตอนที่ฉันขายโอสถให้กับคนอื่นฉันได้รับเงินมา 3,000,000 หยวนแล้ว แม้ว่าภายหลังจะไม่ได้มีเวลาเก็บเงินจากส่วนนี้ แต่ฉันคิดว่าจำนวนเงินแค่นี้ก็มากพอที่ฉันจะนำไปลองเปิดธุรกิจส่วนตัวของตัวเองได้แล้ว ถ้าให
