ากจะทำให้ตัวเองสบายใจมากขึ้น แต่หลังจากที่ฉันเข้าสู่เกม ฉันก็เริ่มมีความสามารถมากขึ้นและเข้าสู่สนามต่อสู้อย่างไม่หยุดหย่อน เลเวลของเกมล็อคไว้ที่เลเวล 125 ตอนนี้ฉันใกล้จะเลเวล 100 แล้ว ฉันคิดว่าหลังจากเลเวลครบ 125ฉันจะออกจากเกม ตอนนี้ฉันเริ่มคิดได้แล้วว่าฉันควรจะกลับไปใช้ชีวิตของตัวเองอีกครั้ง ฉันควรจะกลับไปชีวิตตามเดิม”เย่ฮวาหันไปมองมู่จื่อหานราวกับต้องการจะขอโทษสายตาของเธอที่มองกลับมาสงบนิ่ง “ไม่เป็นไร ถือเป็นเรื่องที่ดี ถึงเวลานั้นฉันจะไปพูดกับพ่อให้นะ”เขาพยักหน้าตอบกลับไปและคุยกับทุกคนเกี่ยวกับเรื่องในเกมต่อ ทว่าระหว่างเขาและมู่จื่อหานกลับมีเส้นบางๆ กั้นระหว่างกันและกัน จนทำให้ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นสนทนาอย่างไรต่อไปหลังจากกินมื้อดึกเสร็จก็เป็นช่วงสองทุ่มกว่า ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน ส่วนเขา มู่จื่อหานและเยว่เอ๋อร์ก็เดินทางกลับวิลล่าของตนเองด้วยเช่นเดียวกันเยว่เอ๋อร์เอาแต่นั่งมองเขาและมู่จื่อหานสลับกันไปมาจากนั้นเธอก็หัวเราะคิกคักและดึงลินดาให้รีบเดินจ้าอ้าวกลับวิลล่าไป โดยทิ้งพวกเขาไว้ด้านหลังเพียงลำพัง…
