อเขาตามที่เคยขอไว้เย่ฮวายกมือปฏิเสธ “ว่าจะออกไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยน่ะ”ลินดาถาม “ให้ฉันเป็นเป็นเพื่อนไหมคะ?”“ไม่เป็นไร~”เขาเปิดประตูบ้าน “แค่ออกไปเดินรอบๆ บ้านน่ะ”“ค่ะ กลางคืนอากาศหนาว ระวังจะเป็นหวัดนะคะ”“ขอบใจนะ ผมจะระวังตัวเอง”ลินดาอยู่ที่นี่มาเกือบสองเดือนแล้ว แม้ว่าเขาจะรู้สึกตงิดๆ กับขนหน้าอกของเธอที่ค่อนข้างดกดำ แต่ก็ต้องยอมรับว่าการทำงานของลินดาไม่ขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่ครั้งเดียว ไม่เพียงแต่เธอจะสามารถทำงานบ้าน ปัดกวาด เช็ด ถู รวมไปถึงหุงหาอาหารให้พวกเขา แต่เธอยังเป็นคนที่ใส่ใจรายละเอียดเป็นอย่างดีด้วยเย่ฮวานั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านนอกลานบ้านพร้อมกับแหงนหน้ามองดวงดาราที่อยู่บนฟากฟ้า วันเวลาล่วงเลยผ่านไปเดิมทีเขาคิดว่าเขาคงต้องอยู่บนความเจ็บปวดไปตลอดชีวิต แต่เป็นเพราะมู่จื่อหานเดินเข้ามาอยู่ในชีวิตจึงทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปเขาเคยคิดว่าตัวเองแค่ดึงมู่จื่อหานเข้ามาเพื่อเป็นตัวแทนของเสี่ยวหยู่ ทว่าเพียงไม่นานเขาก็พบว่าเสี่ยวหยู่ยังคงฝังลึกอยู่ภายในใจ เขายอมรับว่ารักมู่จื่อหานมากพอๆ กับเสี่ยวหยู่ แม้ว่ามู่จื่อหานอาจจะไม่สามารถทำให้เขาลืมเสี่ยวหยู่ได้สนิทใจก็ตาม เป็นเพราะทุกครั้งที่นึกถึงรอยยิ้มที่น่ารักของเสี่ยวหยู่ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดใจ…มันเจ็บมากจริงๆ…เสียงเท้าดังขึ้นจากทางด้านหลัง ตอนที่หันกลับไปก็พบว่ามู่จื่อหานกำลังเดินเข้ามาหา เขาจึงหันไปยิ้ม “ดึกขนาดนี้แล้วทำไมยั
