ปวดออกมาได้แล้ว ถ้าหากเขาไม่พยายามดิ้นรนให้มากกว่านี้ ตลอดทั้งชีวิตนี้ก็คงเป็นได้แค่เศษสวะไร้ค่าเท่านั้น“เช้าๆ แบบนี้กำลังนั่งคุยอะไรกันอยู่เอ่ย? ร่าเริงเชียวน้า” เยว่เอ๋อร์หาววอดใหญ่ขณะเดินลงมาจากด้านบนมู่จื่อหาน “เดือนหน้าจะเปิดเรียนแล้ว ฉันกับเย่ฮวากำลังคุยกันว่าจะไปลงทะเบียนเรียนด้วยกันน่ะ”เยว่เอ๋อร์บุ้ยปาก “ช่างเป็นเด็กรักเรียนจังเลยนะหลังจากเปิดเทอมก็คงไม่สามารถเล่นเกมได้อย่างเต็มที่แล้วสิเนี่ย~”“เธอนี่ห่วงเล่นจังเลยนะ มัวแต่เล่นแบบนี้ชีวิตหลังจากนี้จะทำยังไงเนี่ย?” มู่จื่อหานแสร้งด้วยความน้าเสียงเคืองๆเยว่เอ๋อร์ยิ้ม “ก็มีเสี่ยวหานอยู่ทั้งคนไม่ใช่เหรอ ถ้าฉันหางานทำไม่ได้ฉันก็ไปของานทำให้บริษัทมู่เย่ก็สิ้นเรื่อง ถ้ายังไม่ได้จริงๆ ฉันก็จะไปพึ่งพาพี่เย่ฮวาของฉัน เขาเลี้ยงฉันได้อยู่แล้วล่ะ~”เย่ฮวา “พอเถอะ ฉันเลี้ยงเธอไม่ไหวหรอกนะ ถ้าเลี้ยงเจ้ากวาจื่อค่อยว่าไปอย่าง หมอนั่นใช้ชีวิตด้วยเงินห้าหยวนได้คุ้มค่ากว่าใครๆ เด็กผู้หญิงแบ้วแบบเธออยู่กับฉันได้ไม่นานคงได้เป็นบ้าแน่”เยว่เอ๋อร์บุ้ยปาก “ชิ! พี่เย่ฮวาแอบหลงรักกวาจื่อแล้วสินะ ฉันจะบอกอะไรให้เอาบุญนะ กวาจื่อเป็นของซิงเหอแล้ว!”“……”……หลังจากช่วงเช้าผ่านไป เขาก็กลับเข้าสู่เกมอีกครั้งตอนนี้เขากำลังยืนอยู่บนเกาะของเมืองว่านต่าว ภายในนี้หากนับรวมเขาแล้วมีหัวหน้ากิลด์ทั้งหมด 452 คนที่มาจากคนละกิลด์ แน่นอนว่าในบรรดากิลด์ทั้งหมดผู้เล่นที่ประจ
