ดังนั้นเม่ยเอ๋อร์จึงกลายเป็นคนที่ต้องเดินนำและจูงเขาให้เดินเข้าไปด้านในหลังจากเดินเข้ามาได้ราวๆ 10 กว่านาที ในที่สุดเธอก็หยุดเดิน ทันใดนั้นก็พบกับเนินทรายขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหน้า เม่ยเอ๋อร์ชี้นิ้วเล็กๆ ของเธอ “อยู่ตรงนั้นเจ้าค่ะ”เย่ฮวามองไปที่เนินทรายที่กำลังบดบังการมองเห็นทั้งหมดของเขา เขาดึงใบมีดมังกรอเวจีออกมาและแทงเข้าไปในกองทรายอย่างสุดกำลัง ทว่านอกจากทรายก็ไม่พบว่ามีอย่างอื่นนอกเหนือจากนั้นเม่ยเอ๋อร์เดินตรงเข้ามาจับชายเสื้อของเขาและเขย่าเบาๆ “พี่ชาย ถอยออกมาหน่อยเจ้าค่ะ”เขายักไหล่และถอยออกไปสองสามก้าว เม่ยเอ๋อร์ก้าวเท้าไปด้านหน้า เธอยกนิ้วเล็กๆ ขึ้นมากัดเบาๆ จากนั้นก็ยื่นมือออกไป หยดเลือกหนึ่งหยดของเธอ หยดลงสู่พื้นทรายสีเหลืองทอง ทันใดนั้นมันก็ถูกดูดซึมเข้าไปด้านในอย่างฉับพลัน เม่ยเอ๋อร์รีบถอยหลังออกมา และวินาทีต่อมาพื้นดินที่อยู่เบื้องล่างก็เริ่มสั่นสะท้านเขาพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อยืนอยู่บนลำแข้งของตัวเองให้มั่นคงที่สุด ทว่าพื้นดินกลับสั่นสะเทือนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังแอบรู้สึกได้ถึงอวัยวะภายในที่กำลังเคลื่อนย้ายตำแหน่งยัยเด็กคนนี้ทำอะไรไว้เนี่ย!“โฮก!”เสียงดังขึ้นพร้อมกับเนินเขาที่ระเบิดออกอย่างฉับพลัน พื้นดินที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าปรากฏรากเหง้าหนาจำนวนนับไม่ถ้วน พื้นทรายสีเหลืองทองกระเด็นทั่วทุกสารทิศราวกับเม็ดฝน เย่ฮวารีบยกมือขึ้นมาบังไว้ตรงหน้าเพื่อป้อ
