นูแก่เดินช้าลงเรื่อยๆ จนแทบจะเทียบเท่ากับความเร็วของเต่าเดิน เย่ฮวาเห็นเช่นนั้นก็พูดด้วยน้าเสียงเยือกเย็นว่า “อย่าลีลา”หนูแก่รีบส่งเสียงร้องครวญคราง “ความสามารถของท่านวีรบุรุษเหนือกว่าบุคคลธรรมดาทั่วไปอาจจะไม่ได้รู้สึกอะไร แต่สำหรับข้าการเผชิญหน้ากับแรงกดดันของผู้แข็งแกร่งผู้นี้ แม้แต่จะหายใจยังเป็นเรื่องที่ยากลำบาก”เสียงของท่านโห่วดังขึ้นผ่านกระแสจิต “เจ้าหนู เจ้าอย่าทรมานมันเลย แรงกดดันของผู้แข็งแกร่งระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ มันเป็นแค่ปีศาจตัวเล็กๆ ไม่มีทางที่จะทนรับแรงกดดันนี้ได้ เจ้าปล่อยมันไปเถอะ พวกเจ้าแค่เดินไปตามทางที่พลังนี้ส่งออกมาก็จะเจอกับผู้แข็งแกร่งที่ถูกปิดผนึกแล้วล่ะ”เย่ฮวาพยักหน้าและปล่อยเชือกในมือ “แกไปได้แล้ว”พูดจบเขาก็ใช้ใบมีดตัดเชือกที่ผูกร่างของหนูแก่ออกมันเงยหน้ามองเขาก่อนจะวิ่งหนีหายออกไปอย่างรวดเร็วเร็วถึงขั้นที่แทบจะไม่เห็นเงาของมันเลยก็ว่าได้ บ้าจริง…ถูกแรงกดดันจากพลังของผู้แข็งแกร่งกดไว้จนแทบจะหายใจไม่ออกจริงๆ เหรอวะเนี่ย?ตอนนี้หนูแก่ตัวนั้นหมดประโยชน์แล้วจะยื้อไว้ก็ไม่มีความหมายอะไร หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินไปตามแรงกดดันที่อยู่ตรงหน้าต่ออย่างไม่รีรอ ด้านหลังของพวกเขามีเงาบางอย่างอันทรงพลังกำลังคืบคลานเข้ามา ความรู้สึกบางอย่างบอกถึงการดิ้นรนที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานท่านโห่วสอนให้เขาเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังของตนเองเพื่อสร้างโล่คุ้มกันขึ้นมาและลดแรงกดดันให้กับท
