ง ชิงฮว่าซางก็กลับไปรับมู่จื่อหานมาถึงที่นี่แล้วหลังจากนั้นพวกเขาก็เข้าสู่ป่าทึบแห่งนี้ ที่นี่เป็นดินแดนของเผ่าเทพพยัคฆ์ ซึ่งพวกเขาไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่ามีอะไรกำลังรอพวกเขาอยู่ทุกคนเดินเข้าไปด้านในป่าด้วยความระมัดระวังฉับพลันภายในป่าแห่งนี้มีเสียงดังขึ้น ทำให้เย่ฮวาต้องยกฝ่ามือขึ้นเพื่อให้ทุกคนหยุดเดิน เมื่อได้รับคำสั่งจากเขา ทุกคนก็รู้สึกได้ถึงอันตรายที่อยู่รอบตัวจนต้องรีบดึงอาวุธออกมาเพื่อเตรียมรับมือการต่อสู้ที่อาจจะเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาเสียงของท่านโห่วดังขึ้นผ่านกระแสจิตอีกครั้ง “เผ่าเทพพยัคฆ์ไม่ได้ใจดีเหมือนกับเผ่ามังกร พวกมันมีกฎที่ง่ายมาก ผู้แข็งแกร่งจะกลายเป็นผู้ที่ถูกเคารพ ถ้าหากเอาชนะพวกมันได้ก็มากพอที่จะทำให้พวกมันพึงพอใจได้แล้ว ดังนั้นไม่ต้องหวาดกลัว สู้อย่างสุดกำลังก็พอ!”กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเย่ฮวากระตุก ให้ตายเถอะ…ถ้าหากพวกมันเป็นเหมือนกับมังกรเกล็ดเก้าวิญญาณศักดิ์สิทธิ์พวกเขาคงได้กลายเป็นเสือนอนกินไปแล้ว“โฮก!”เสียงคำรามดังขึ้นพร้อมกับเงาหนึ่งที่ปรากฎตัวออกมาจากพุ่มไม้ ดาบในมือวาดออกไปเป็นแนวขวางเพื่อต้านการโจมตีไว้ ทว่าเนื่องจากพลังการโจมตีที่ส่งออกมาทำให้เย่ฮวาถอยผงะออกไปครึ่งก้าว หลังจากตั้งหลักได้ก็พบว่ามันคือเทพพยัคฆ์ตัวใหญ่ตัวหนึ่ง!พยัคฆ์เหล่านี้โดยปกติแล้วแข็งแกร่งกว่าพยัคฆ์ธรรมดาถึงสองเท่า การโจมตีอย่างต่อเนื่องถูกส่งออกไปอย่างฉับพลัน ส่วนมู่จื่อหานและชิงฮว่าซ
