อย่างรวดเร็ว ในที่สุดพวกเขาก็พบว่ามีแม่น้าสายหนึ่งมาขวางกั้นพวกเขาไว้ ทวีปแดนปีศาจแห้งแล้งที่ไร้หญ้า ทว่าตรงข้ามแม่น้าสายนี้กลับมีป่าปรากฎอยู่ซึ่งเป็นป่าผืนใหญ่ที่เต็มไปด้วยสีเขียวขจีไกลสุดลูกหูลูกตาเย่ฮวามองแม่น้าที่กว้างขวางตรงหน้า แม้ว่าพวกเขาจะมีทักษะดำน้า แต่หากจะให้ว่ายข้ามไปคงไม่มีทางทำได้แน่ๆ เขาหันไปมองมู่จื่อหานและชิงฮว่าซางพร้อมกับถามไปว่า “เอ่อ…สัตว์พาหนะของพวกเธออยู่ในน้าได้หรือเปล่า?”มู่จื่อหานส่ายหน้า เขาจึงหันไปมองชิงฮว่าซาง เธอยกฝ่ามือขึ้นทันใดนั้นก็ปรากฏร่างของนกอินทรีขนาดใหญ่ขึ้นตรงหน้า เย่ฮวาพยักหน้าแล้วพูดต่อไปว่า “แม่น้าสายนี้ถ้าจะให้ว่ายข้ามไปคงเป็นไปไม่ได้ ฉันคิดว่าเราคงต้องพึ่งพาสัตว์พาหนะเพื่อพาข้ามไปแล้วล่ะ ชิงฮว่าซางเธอช่วยพาคนอื่นๆ ข้ามไปหน่อยได้ไหม?”เธอพยักหน้าตอบกลับมาโดยไม่ได้พูดอะไร เขาจึงหันไปขอบคุณเธอก่อนจะเรียกราชาวาฬทะเลครามออกมาตอนนี้เยว่เอ๋อร์ขึ้นไปอยู่บนหลังของนกอินทรีย์พร้อมกับชิงฮว่าซางแล้ว ส่วนเย่ฮวาก็หันไปตะโกนถามพี่หน่ายกับมู่จื่อหาน “ใครจะไปก่อน?”มู่จื่อหาน “ให้พี่หน่ายไปก่อนก็ได้”เย่ฮวาพยักหน้าและดึงมือของพี่หน่ายให้ขึ้นมานั่งบนหลังของราชาวาฬทะเลคราม หลังจากนั้นก็รีบข้ามไปอีกฟากหนึ่ง ความเร็วของมันลดลงค่อนข้างมากเมื่อนั่งกันสองคน ทว่าทางฝั่งของชิงฮว่าซางกลับไม่ได้รับผลกระทบเรื่องความเร็วแม้แต่น้อย ตอนที่เขามาส่งพี่หน่ายจนถึงอีกฝั่งหนึ่
