“ฉึก!”
หลอดลมถูกตัดขาด ภายใต้แรงดันของเส้นเลือดดำ เลือดพุ่งกระฉูด ย้อมพื้นจนแดงฉาน
โม่หลิง หน้าซีดเผือด มือซ้ายกุมบาดแผลที่ไหล่ กระโจนออกมาจากวงล้อมของทั้งห้าคนอย่างทุลักทุเล
มีดสั้นที่จับกลับด้านในมือขวาสั่นเทา…หมดแรง
บาดแผลบนไหล่ลึกจนเห็นกระดูก...นั่นคือราคาของการหลุดออกจากวงล้อม
เด็กหนุ่มที่ถูกเด็กสาวตัดหลอดลม หันกลับมาอย่างชาชิน เขาเดินเป็นเครื่องจักรพยายามจะไล่ตามเด็กสาวที่กระโดดลงจากทางหลวงพร้อมกับเพื่อน ทว่ายังไม่ทันจะเดินไปได้สองสามก้าว ภายใต้การเสียเลือดจำนวนมาก เด็กหนุ่มร่างกำยำก็ค่อยๆ ล้มลง
นักศึกษาที่เหลือไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เมินเฉยต่อความตายของเพื่อน ยังคงก้าวเท้าอย่างแข็งทื่อตามหลัง โม่หลิง
หากหลินอันเห็นการแทงที่แม่นยำและโหดเหี้ยมของเด็กสาวเมื่อครู่ ย่อมจะจำได้ว่านั่นคือท่าสังหารที่ฝึกฝนมาแล้วอย่างน้อยหมื่นครั้ง
“ไอ้บ้าหลินอัน!”
โม่หลิง กุมไหล่อย่างยากลำบากคลานขึ้นมาจากโคลนตมใต้ทางหลวง น้ำฝนทำให้เสื้อผ้าและผ้าพันแผลบนตัวเปียกโชก
ใบหน้าที่เดิมทีถูกผ้าพันแผลพันไว้ตลอดเวลาก็เผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริง บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอ่อนเยาว์ แววตาค่อนข้างจะขุ่นเคืองและน้อยใจ
เด็กสาวที่
