หานหลินนั่งอยู่ที่กลางบัลลังก์ภายในห้องโถง แม้ว่าจะเห็นแต่เธอกลับเงียบและไม่เอ่ยปากพูดอะไร เย่ฮวาจึงรีบถามเธอด้วยความร้อนใจว่า “ท่านหานหลิน…จิ้งหย่าเป็นยังไงบ้างครับ?”หานหลินส่ายหน้าพร้อมกับหลับตาลงอย่างเงียบๆคำตอบของเธอทำให้เขาชะงักอยู่กับที่ หมายความว่าจิ้งหย่า…“แต่ท่านพูดเองไม่ใช่เหรอครับว่า…ถ้าหากมีดาบหานอี้กับดาบตกสวรรค์จะสามารถช่วยจิ้งหย่าให้กลับมาได้หรือจะให้ผมออกตามหาดาบเล่มสุดท้ายไหมครับ?” เย่ฮวารู้สึกกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก ตอนนี้เขารู้สึกตาพร่ามัวไปหมด ก่อนหน้านี้หานหลินทำให้เขามีความหวังทว่าท้ายที่สุดความหวังนั้นก็ดับหลง เขาไม่รู้เลยว่าต้องทำอย่างไรจึงจะช่วยให้จิ้งหย่ากลับคืนมาได้ สาวน้อยที่บริสุทธิ์คนนั้น…เขาจะไม่ได้เห็นหน้าอีกแล้วจริงๆ เหรอ?ภาพตรงหน้าเริ่มมืดหม่น จู่ๆ เขาก็รู้สึกได้ถึงความเย็นที่จับใบหน้าของเขา ตามมาติดๆ ด้วยเสียงอันอ่อนหวานที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นข้างหูของเขา “พี่ชาย…ทายสิเจ้าคะว่าข้าคือใคร…”น้าตาที่ถูกกลั้นไว้ไหลพรากลงมาอย่างฉับพลัน เขาใช้มือจับมือเล็กๆ ที่เย็นเฉียบซึ่งกำลังประกบหน้าของเขาพร้อมกับกระซิบถาม “จิ้งหย่า…เธอเหรอ?”มือเล็กๆ ของเธอค่อยๆ คลายลงก่อนจะเปลี่ยนเป็นอ้อมกอดที่อบอุ่น เสียงของจิ้งหย่าดังขึ้นข้างหูของเขาอีกครั้ง “พี่ชาย…ข้าคิดถึงท่านจัง…”เขาใช้มือทั้งสองข้างกอดร่างของเธอไว้จนแน่น กลิ่นที่คุ้นเคยนี้ คือเธอ! เด็กผู้หญิงที่ชื่อจิ้งหย่าคนน
