ั้น!“ฉันก็คิดถึงเธอนะ…”เย่ฮวาพูดเบาๆ แล้วพยายามเงยหน้าขึ้นเพื่อบังคับไม่ให้น้าตาไหลลงมาอีก ทว่าไม่ว่าจะทำอย่างไรน้าตาก็ยังคงไหลพรั่งพรูออกมาราวกับไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไปเกมนี้มีมนต์สะกดหรืออย่างไรกันนะ ทำไมถึงทำให้เขารู้สึกดีใจกับการกลับมาของเด็กผู้หญิงคนนี้ได้มากขนาดนี้น้าตาที่ไหลพรั่งพรูออกมาจากตาเปื้อนไปทั่วทั้งหน้าอีกทั้งยังไหลซึมเข้าไปในปาก ทว่าครั้งนี้เขากลับไม่รู้สึกเค็มเลยสักนิด มีแค่ความสุขที่ถาโถมเข้ามาในใจของเขาจนยากเกินกว่าที่จะพรรณนาออกมาได้…………………กรี๊ดดด ในที่สุดหนูน้อยจิ้งหย่าก็กลับมาแล้ววว >
